Μπαλί

tanah-lot-balihellotravel1.jpg

Ο καλύτερος μήνας των τελευταίων τεσσάρων ετών έφτασε και πάλι, καθώς το μουντιάλ θα ξεκινήσει την Πέμπτη. Μάλλον είναι πολύ καλή στιγμή να αποκαλύψουμε τον προορισμό μας για το φετινό ταξίδι, το οποίο όπως δηλώνει ο τίτλος είναι στη νοτιοανατολική Ασία, αφού το Μπαλί, το νησί των θεών, όπως είναι γνωστό, θα είναι ο κύριος προορισμός μας. Θα ξεκινήσουμε το ταξίδι μας από τη Σιγκαπούρη, την οποία όμως θα αναβάλουμε να την περιηγηθούμε, καθώς θα κατευθυνθούμε βόρεια προς την Κουάλα Λουμπούρ όπου θα περάσουμε κανα δυο ημέρες πριν πετάξουμε για το αεροδρόμιο του Ντενπασάρ στο Μπαλί. Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα στο νησί και θα αποτελεί δύσκολη πρόκληση το να επισκεφθούμε τα περισσότερα από αυτά, αλλά θα προσπαθήσουμε να διαχειριστούμε το χρόνο μας στο νησί σοφά, συνδυάζοντας τις βουτιές στις παραλίες με την περιήγηση στην ενδοχώρα. Δεν έχουμε καταλήξει πού θα μείνουμε ακόμα, αλλά πιθανότατα θα περάσουμε λίγο χρόνο γύρω από το Ubud, το κέντρο του πολιτισμού του νησιού, θα επισκεφθούμε το δάσος με τις μαϊμούδες και τις φυτείες ρυζιού και θα μείνουμε στη νότια ακτή όπου μας περιμένουν μεγάλοι ναοί όπως ο Tanah Lot και απέραντες παραλίες. Μετά από αυτό θα επιστρέψουμε στη Σιγκαπούρη για μερικές μέρες για να περιφερθούμε στους δρόμους της πριν επιστρέψουμε στην Ελλάδα.

 

Advertisements

Ατενίζοντας την άκρη του κόσμου – Εξόρμηση στη Σίντρα και τις ακτές του Ωκεανού

…μέσα μου, ακόμα κουβαλούσα ενοχές, που δεν επισκέφθηκα εκείνη την παραλία, ενώ τα χέρια μου βάραινε ένα ανόητο εργαλείο προσηλυτισμού σε μια χριστιανική αίρεση. Απο αυτό το δεύτερο βάρος απαλάχθηκα με τη βοήθεια ενός κάδου απορριμάτων στο Κασκάις, αλλά το βάρος της ενοχής για την παραλία το κουβαλάω ακόμα.

 Παρόλο που δεν είχαμε πετύχει ακόμα το στόχο μας να ζήσουμε στους ρυθμούς της Λισαβόνας με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο, είχαμε αποφασίσει, ότι την επόμενη μέρα θα επισκεφθούμε τη Σίντρα και το Cabo da Roca και ίσως και να κολυμπήσουμε στον ωκεανό. Είναι περιττό να επισημάνω, ότι αυτό ήταν ένα αρκετά απαιτητικό πρόγραμμα και έπρεπε να γίνουν θυσίες, αν και δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε ελαφρά τη καρδία τι ακριβώς θα έμενε εκτός προγράμματος, οπότε όλα έπρεπε να αποφασιστούν επιτόπου. Πρέπει να πω, ότι ξεκινήσαμε και την ημέρα μας με υπερβολική χαλαρότητα, δεδομένου του κόπου που έπρεπε να κάνουμε για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της ημέρας. Έτσι, επισκεφθήκαμε ένα μικρό φούρνο, που παρατηρήσαμε, ότι είχε πολλούς ντόπιους ως πελάτες και παραγγείλαμε το συνηθισμένο μας φρέντο, μερικά σάντουιτς και  pasteis de nata.IMG_7264.JPG

Πρέπει επίσης να επισημάνω ότι η πορτογαλική έκφραση για πρωινό (cafe da manha) απεικονίζει με τον πιο τέλειο τρόπο την αντίληψή μου για το πρωινό. Πρωινός καφές. Λιτά, απλά και απέριττα. Τίποτα άλλο. Ως εκ τούτου, αφού απολαύσαμε ένα νόστιμο πρωινό, διανύσαμε την μικρή διαδρομή ως το κοντινό μετρό, για να φτάσουμε στο σιδηροδρομικό σταθμό Rossio, όπου θα κάναμε μια διαδρομή 45 λεπτά με το τρένο ως τη Sintra. Έπρεπε να ληφθούν κάποιες δύσκολες αποφάσεις στο τρένο, αλλά τελικά καταφέραμε να περιορίσουμε την επιλογή των αξιοθέατων, που θα βλέπαμε και αποφασίστηκε ότι στη Σίντρα θα επισκεπτόμασταν είτε το παλάτι της Pena είτε την Quinta da Regaleira.

IMG_7281.JPG

Υπάρχουν πολλές τοποθεσίες που πρέπει να επισκεφθεί κανείς κοντά σε αυτή την πόλη, αλλά όταν δεν υπάρχει ο ανάλογος χρόνος, πρέπει να λάβετε δύσκολες αποφάσεις και μάλιστα γρήγορα. Το ανάκτορο Pena είναι ίσως το πιο γνωστό μέρος της περιοχής, αλλά επιλέξαμε να επισκεφτούμε την Quinta da Regaleira, αφού μας προσέλκυσε η μυστηριώδης φύση του τοπίου, καθώς ο άνθρωπος που συνέλαβε την ιδέα για αυτή την αρχιτεκτονική απόλαυση, ο  εκατομμυριούχος Carvalho Monteiro προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μέρος που να αντανακλά το ενδιαφέρον του για την αλχημεία και το απόκρυφο. Ο άνθρωπος που θα αναλάμβανε το καθήκον να εκπληρώσει αυτόν τον άθλο στις αρχές του 2ου αιώνα, ήταν ο Ιταλός αρχιτέκτονας Luigi Manini, ο οποίος σχεδίασε πολλά κτίρια στην Πορτογαλία εκείνη την εποχή. Για να φτάσουμε εκεί περπατήσαμε μέσα στην πόλη συναντώντας αρκετά δείγματα της τέχνης του δρόμου κατά μήκος της πορείας μας και ακόμη περισσότερους πωλητές που απλώναν τα εμπορεύματά τους στο πεζοδρόμιο. Έτσι, επωφεληθήκαμε από αυτή την ευκαιρία για κάποια ψώνια πριν φτάσουμε στον προορισμό μας.

IMG_7272.JPG

Τα κτίρια βρίσκονται σπαρμένα σε μια μεγάλη έκταση, καθώς το μέρος στην πραγματικότητα αποτελεί ένα τεράστιο πάρκο σε μια λοφοπλαγιά. Το τριώροφο ψηλό παλάτι είναι το κεντρικό κτίριο και είναι χτισμένο σε γοτθικό στιλ. Υπάρχει επίσης ένα παρεκκλήσι, αλλά το πιο παράξενο θέαμα είναι το ίδιο το πάρκο. Περπατώντας τριγύρω, θα συναντήσετε συμβολικά αγάλματα, κρήνες, πηγάδια μύησης, σήραγγες, σπηλιές και λίγες λίμνες. Ο τόπος αντανακλά μια αλλόκοτη ομορφιά, η οποία πήρε κατά καιρούς σπάνια σχήματα και θα ήταν σίγουρα ένα πολύ περίεργο μέρος για να περπατήσει κανείς μετά το σκοτάδι. Μου θυμίζε κάποιες ταινίες του Dario Argento.

IMG_7288.JPG

IMG_7280.JPG

Υποθέτω ότι το πηγάδι της μύησης είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της περιοχής. Ένα σιντριβάνι βρίσκεται μπροστά από την είσοδο σαν να προσπαθεί αδέξια να την κρύψει, ενώ μια μικρή σήραγγα χαμηλού εως καθόλου, φωτισμού οδηγεί τον επισκέπτη στο πηγάδι, το οποίο φωτίζεται καλύτερα, αφού το φως της ημέρας μπαίνει μέσα από ένα άνοιγμα στην κορυφή. Το υπόλοιπο πάρκο κρύβει διάφορους συμβολισμούς που σχετίζονται με τον αποκρυφισμό (εμείς πάντως ρίξαμε λίγο νερό από την πηγή της αφθονίας στο σώμα μας για να διώξουμε μακριά το φάντασμα της αφόρητης θερινής ζέστης και το φάντασμα της πενίας – το ένα έφυγε, ακόμα περιμένουμε να την κάνει και το άλλο) και θα μπορούσε πραγματικά να είναι ένα πολύ πιο συναρπαστικό μέρος για να επισκεφθεί κάποιος που ενθουσιάζεται με αυτά τα πράγματα. Με έκανε να σκεφτώ ότι ολόκληρο το πάρκο είναι ένας χάρτης του μυαλού του Carvalho Monteiro: Ένας τόπος γοητείας, αλλά και ανησυχίας και της έγνοιας να απλώσει τα χέρια του στα μυστήρια της ύπαρξης.

IMG_7291.JPG

IMG_7326.JPG

IMG_7332.JPG

Είχαμε περάσει αρκετό χρόνο στη Σίντρα και είχε φτάσει η ώρα να περάσουμε στην ακτή. Γνωρίζαμε, ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό για να πάρουμε το λεωφορείο για Cabo da Roca, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να περπατήσουμε λίγο ακόμη. Μετά από μια μεγάλη βόλτα και ένα σύντομο διάλειμμα εν αναμονή της επιβίβασης στο λεωφορείο, ακολουθήσαμε την όμορφη αλλά αρκετά κουραστική διαδρομή προς τον προορισμό μας. Τον τόπο, όπου ο κόσμος τελειώνει. Τουλάχιστον αυτή ήταν η γενική πεποίθηση μέχρι τον 14ο αιώνα και το τοπίο έπαιξε το δικό του ρόλο στο θέμα αυτό.

IMG_7365.JPG

Προσωπικά περίμενα, ότι ο τόπος θα είναι πιο απόκοσμος, αλλά τα τεράστια πλήθη των επισκεπτών διέγραψαν στιγμιαία αυτή τη κρυφή ελπίδα στο μυαλό μου. Υποθέτω βέβαια, ότι με την παρουσία μας και μόνο συνεισφέραμε και εμείς στην κατάρρευση παρόμοιων προσδοκιών και άλλων κακόμοιρων επισκεπτών. Παρ ‘όλα αυτά, το πλήθος σβήστηκε σταδιακά από το μυαλό μας, καθώς ο άνεμος και τα κύματα κατέλαβαν τις ψυχές μας αναζωογονώντας την κυριαρχία της φύσης πάνω στον άνθρωπο. Στεκόμαστε στο δυτικότερο μέρος της Ευρώπης που έχει θέα στον Ατλαντικό ωκεανό πάνω από ένα ψηλό βράχο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο ανάμεσα σε εμάς και στα εδάφη δυτικά εκείνου του τόπου, εκτός από τα τεράστια κύματα τα οποία πολιορκούσαν ορμητικά το βράχο, εκεί όπου ο ουρανός φαινόταν να παρατείνει τη θάλασσα στο άπειρο. Αυτό ήταν όντως  ο τόπος όπου τελειώνει η γη και αρχίζει η θάλασσα, όπως δηλώνει η επιγραφή στο μνημείο της περιοχής. Ο τόπος ανέδυε τη μοναδική του ατμόσφαιρα, καθώς δεν υπήρχαν πολλά καταστήματα κοντά, μόνο ένας φάρος, ένα καφέ και ένα μικρό κατάστημα δώρων. Συνεπαρμένος από το δραματικό τοπίο, πρότεινα στην Κατερίνα να επισκεφθούμε την κοντινή Praia da Ursa (παραλία της αρκούδας), αλλά η αρκούδα αγαπημένη μου, φοβήθηκε ότι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να χάσουμε το τελευταίο λεωφορείο προς το Cascais και να παραμείνουμε ολονυχτίς αποκομμένοι στο τέλος του κόσμου. Εγώ δεν θα ‘χα πρόβλημα, αλλά δεν ήταν σοφά.

IMG_7382.JPG

Η απογοήτευσή μου μετατράπηκε προσωρινά σε χαρά, καθώς παρατήρησα ένα στάντ με βιβλία, με τέσσερα μεγάλα γράμματα τοποθετημένα πάνω του. F – R – E – E. ΔΩΡΕΑΝ! Τα βιβλία είναι για μένα ότι είναι το τυρί για τα ποντίκια (τώρα που το σκέφτομαι, τα ποντίκια τρώνε επίσης και βιβλία) γι ‘αυτό πλησίασα άρπαξα ένα, συνειδητοποίησα ότι ήταν θρησκευτικού περιεχομένου, το άφησα, ανυπόμονος να πιάσω κάτι άλλο και στη συνέχεια απογοητευμένος παρατήρησα ότι κάθε βιβλίο ήταν η ίδια έκδοση του ίδιου αντιτύπου των μαρτύρων του Ιεχωβά δημοσιευμένο σε διάφορες γλώσσες. Τότε παρατήρησα τον περίεργο τύπο, που κάθονταν δίπλα από το σταντ, κοιτάζοντας με χαρούμενος, βλέποντας ίσως το μόνο άτομο στη γη που έβαλε πρόθυμα τα χέρια του σε ένα εγχειρίδιο προσηλυτισμού για να το διαβάσει. Ήταν πολύ αργά για να τρέξω και πρέπει να πω, ότι με ενόχλησε πολύ ότι έδειξα ενδιαφέρον έστω και κατά λάθος για αυτά τα βιβλία. Δεν θα ακούγονταν πολύ καλό:

«Συγνώμη ρε μπζηλέ! Σκέφτηκα ότι είχατε τίποτα ενδιαφέρον εδώ»

IMG_7385.JPG

Μετά από λίγο φύγαμε, καθώς έφτασε το λεωφορείο για το Κασκάις, ενώ μέσα μου, ακόμα κουβαλούσα ενοχές, που δεν επισκέφθηκα εκείνη την παραλία, ενώ τα χέρια μου βάραινε ένα ανόητο εργαλείο προσηλυτισμού σε μια χριστιανική αίρεση. Απο αυτό το δεύτερο βάρος απαλάχθηκα με τη βοήθεια ενός κάδου απορριμάτων στο Κασκάις, αλλά το βάρος της ενοχής για την παραλία το κουβαλάω ακόμα.

IMG_7430.JPG

Φτάνοντας στο Cascais αποφασίσαμε να περπατήσουμε στην πόλη για λίγο. Υπάρχει ένα καλοφτιαγμένο μονοπάτι που οδηγεί στην Boca do inferno, αλλά δεν θα περπατούσαμε τόσο μακριά καθώς η Κατερίνα ήταν κουρασμένη, γι ‘αυτό κάναμε έναν σύντομο περίπατο γύρω από την πόλη, η οποία είναι αρκετά όμορφη με μια μεγάλη παραλία, η οποία φαινόταν ωραία αλλά όχι τόσο οικεία στην δική μου αντίληψη για το πώς είναι μια υπέροχη παραλία, δεδομένου ότι ήταν γεμάτη κόσμο. Το μονοπάτι που οδηγούσε έξω από την πόλη ήταν πολύ ελκυστικό, καθώς ακολουθεί την ακτή και δίνει τη δυνατότητα να δείς την απεραντοσύνη του Ατλαντικού. Βρήκαμε ακόμη μια άλλη παραλία, αρκετά καλύτερη που έμοιαζε σαν ένα ποτάμι καθώς η θάλασσα φαινόταν να εισέρχεται από ένα στενό πέρασμα στην ξηρά, αλλά ο χρόνος για περιπάτους έπρεπε να τελειώσει. Ήταν μια πολύ κουραστική μέρα και ήταν καιρός να φάμε και να πιούμε ένα ποτό ή δύο.

IMG_7427.JPG

Καθώς το τρένο προς τη Λισαβόνα μας πήγε μέχρι το Cais do Sodre, δεν κάναμε τον κόπο να ψάξουμε για άλλες επιλογές. Οι καντίνες είχαν φαγητό, είμασταν πεινασμένοι και φαινόταν νόστιμο. Δεν είμαστε ποτέ βιαστικοί όταν πρόκειται για φαγητό, όμως, αφού εντοπίσαμε μια καντίνα που πρόσφερε κάποιο είδος κροκέτας με μπακαλιάρο, πήραμε μερικά ως ορεκτικό και ήταν μια πολύ νόστιμη επιλογή. Το κυρίως γεύμα το απολαύσαμε σε μια άλλη καντίνα, που ειδικεύεται στα σάντουιτς και έπειτα είπαμε να πιούμε τίποτα, καθώς ξαναεπισκεφτήκαμε το κιόσκι, όπου απολαύσαμε τα ποτά μας το προηγούμενο βράδυ, για να απολαύσουμε μερικά κοκτέιλ, μουσική και μια θαυμάσια πορτογαλική βραδιά.IMG_7449.JPG

IMG_7217.JPG

 

 

IMG_7233.JPG

IMG_7251.JPG

IMG_7315.JPG

IMG_7318.JPG

IMG_7410.JPG

IMG_7357.JPG

IMG_7422.JPG

IMG_7423.JPG

IMG_7443.JPG

Πρώτες εντυπώσεις από την Λισσαβώνα

IMG_7043.JPG

Το ενυδρείο της Λισαβώνας αποδείχτηκε ιδανικός τόπος για να ξεκινήσουμε την εξερεύνηση της πόλης, αλλά ήμασταν επίσης ανυπόμονοι να επισκεπτούμε και τα πιο χαρακτηριστικά της αξιοθέατα. Ως εκ τούτου, μετά από ένα μικρό διάλειμμα για να τσιμπήσουμε κάτι και για να δροσιστούμε, φτάσαμε ξανά στο σταθμό του μετρό και βρεθήκαμε στο Rossio, μία από τις κεντρικές πλατείες της πόλης, η οποία διαθέτει πολύ κομψό πεζοδρόμιο, χαρακτηριστικό της πορτογαλικής τέχνης, που μοιάζει με κύματα του ωκεανού, ό,τι ακριβώς θα περίμενε δηλαδή κανείς από ένα έθνος με τόσο πλούσια ναυτική ιστορία.

Αν θέλετε να τσεκάρετε τί σχεδιάζαμε αρχικά για την επίσκεψή μας στη Λισσαβώνα και πως τελικά κατέληξε αυτή, μπορείτε να δείτε το αρχικό μας πρόγραμμα εδώ.

IMG_20170818_170640.jpg

Τριγυρνώντας κοντά στην πλατεία για λίγο, πέσαμε πάνω στον  Φανταστικό κόσμο της Πορτογαλικής σαρδέλας, ένα κατάστημα που είναι αυστηρά αφοσιωμένο στην εξύμνηση της υπέροχης πορτογαλικής σαρδέλας, όπως φαίνεται και από το όνομα. Το μαγαζί ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικό, καθώς εξομοιώνει την ατμόσφαιρα ενός τσίρκου, ενώ το μοναδικό του προϊόν είναι – το μαντέψατε – κονσέρβες σαρδέλας. Τοποθετούνται σε κουτιά με ημερομηνίες που κυμαίνονται από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα και κάθε χρόνος έχει τον δικό του χρωματικό τόνο, πράγμα που δημιουργεί μια φαντασμαγορία χρώματος συμβάλλοντας στο τελικό αποτέλεσμα μαζί με το soundtrack, που ακούγεται και έχει συντεθεί αποκλειστικά για το μαγαζί. Ωστόσο η τιμή της σαρδέλας είναι λίγο αλμυρή…

IMG_7052.JPG

Αργότερα περάσαμε από τον ανελκυστήρα Santa Justa, τον μοναδικό, που παραμένει στους δρόμους της πόλης. Δεδομένου ότι η Λισαβόνα είναι χτισμένη σε σχετικά ψηλούς λόφους, η πορεία από τους χαμηλότερους δρόμους της πόλης προς τα υψηλότερα επίπεδα ήταν μια κάπως κουραστική διαδικασία. Έτσι, στις αρχές του 20ου αιώνα κατασκευάστηκε αυτός ο ανελκυστήρας, ως μέρος ενός σχεδίου που θα μετρίαζε το πρόβλημα, το οποίο σχέδιο περιλάμβανε επίσης κάποιους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους, όπως τους ανελκυστήρες da Gloria και da Bica. Η κορυφή του επιτρέπει να θαυμάσετε την υπέροχη θέα των χαμηλότερων επιπέδων της πόλης και θα σας φέρει στην πίσω πλευρά του μοναστηριού των Καρμελιτών. 

IMG_7212.JPG

IMG_7080.JPG

Επιλέξαμε να περπατήσουμε λίγο ακόμα στην πόλη και η βόλτα μας συνεχίστηκε μέχρι να φτάσουμε στο βιβλιοπωλείο Bertrand, το οποίο είναι το παλαιότερο στον κόσμο, που εξακολουθεί να είναι ενεργό. Εφόσον τους τελευταίους μήνες έκανα κάποια μικρή πρόοδο στα Πορτογαλικά, ήμουν σε θέση να κατανοήσω τους τίτλους των βιβλίων και τις περιλήψεις και κατά συνέπεια περάσαμε λίγο χρόνο ψάχνοντας για βιβλία. Τελικά, απέκτησα ένα αντίγραφο των Λουσιάδων, αλλά δεν είχε τελειώσει ακόμα το καθήκον της απόδοσης φόρου τιμής στην πορτογαλική λογοτεχνία. Λίγα βήματα μακριά από το βιβλιοπωλείο Bertrand βρίσκεται ένα πολύ ιδιαίτερο καφέ. Ονομάζεται A Brasileira, στέκεται εκεί από τον 19ο αιώνα και αποτελούσε τόπο συνάντησης πολλών Πορτογάλων διανοουμένων, συμπεριλαμβανομένου του Fernando Pessoa, του οποίου το άγαλμα κάθεται υπομονετικά στο συνηθισμένο τραπέζι του συγγραφέα, καλώντας τους τουρίστες να καθίσουν και να τραβήξουν μια φωτογραφία με αυτόν. Έτσι καθήσαμε να πιούμε έναν καφέ και βγάλαμε με τη σειρά μας την καθιερωμένη φώτο πριν συνεχίσουμε την ανάβασή μας ακόμη ψηλότερα στους λόφους της πόλης.

IMG_7059.JPG

Αφού θαυμάσαμε την θέα του Τάγου, όπως διακρινόταν μέσα από τα στενά δρομάκια που κατέβαιναν μέχρι την όχθη του, φτάσαμε τελικά στην είσοδο των μεγαλοπρεπών ερειπίων του μοναστηριού. Ο τόπος χτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα και αν απλά παρατηρήσεις τις διαστάσεις του μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι υπήρξε ένα σημαντικό θρησκευτικό κτίριο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1755, υπέστη σοβαρές ζημιές και τώρα στεγάζει ένα μουσείο. Η καταστροφή δημιούργησε ένα κύμα διαμάχης σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι άνθρωποι θα αναρωτιόνταν πώς ο Θεός θα επέτρεπε ένα έθνος, τόσο αφοσιωμένο στον Χριστιανισμό να υποφέρει από μια τέτοια τραγωδία...

IMG_7209.JPG

Περπατώντας γύρω από τον ερειπωμένο ναό, γίνεται φανερό ότι αυτή η σκέψη θα είχε διασχίσει το μυαλό οποιουδήποτε πιστού. Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον μουσείο στον χώρο, όπου στεγάζονται αντικείμενα προερχόμενα από διαφορετικές περιόδους της πορτογαλικής ιστορίας, μεταξύ των οποίων κάποια Βησιγοτθικής προέλευσης και μερικές βασιλικές ταφές, αλλά το πιο εκπληκτικό έκθεμα ήταν αναμφίβολα οι δύο μούμιες των Ίνκας. Με εξέπληξε να τις δω στη Λισαβόνα, δεδομένου ότι το Περού αποικίστηκε από την Ισπανία, αλλά εδώ μπροστά μου κάθονταν ήρεμα και οι δυό τους, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που καρτερούν ειρηνικά, καθώς περνούν οι αιώνες και τα έκπληκτα βλέμματα των τουριστών, σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι τόσο μακριά από το σπίτι τους στην άλλη άκρη του κόσμου. 

IMG_7138.JPG

Φεύγοντας από το μοναστήρι αράξαμε για λίγο γύρω από τη μικρή πλατεία που υπήρχε μπροστά του και απολαύσαμε μια μπύρα και δυο pasteis de nata από μια καντίνα. Ήταν καιρός να φάμε κάτι και έτσι, βγήκαμε από το μοναστήρι για να επιστρέψουμε κοντά στην πλατεία του Rossio, όπου βρήκαμε ένα βιβλιοπωλείο, το οποίο φυσικά έπρεπε να επισκεφτώ. Πέντε λεπτά και μερικά βιβλία αργότερα, ήμασταν πίσω στους δρόμους αναζητώντας ένα μέρος για φαγητό. Δεδομένου ότι δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι να φάμε, σπαταλήσαμε λίγο χρόνο τριγυρνώντας από τον ένα δρόμο στον άλλο, αλλά τελικά βρήκαμε ένα μέρος όπου απολαύσαμε ένα αξιοπρεπές γεύμα, θέτοντας ένα τέλος στην περιπλάνηση ανάμεσα σε αξιοθέατα για αυτή τη μέρα και προετοιμαζόμενοι για διασκέδαση σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. 

IMG_7189.JPG

Αντί να μένουμε κοντά στο Rossio, επιλέξαμε να επιστρέψουμε στο Cais do Sodre, καθώς η Κατερίνα είχε δει κάποια κιόσκια κατά την άφιξή μας την προηγούμενη νύχτα. Αποδείχθηκε μια εξαιρετική επιλογή, αν και η περιοχή ήταν λίγο τουριστική, καθώς αυτό το κομμάτι της πόλης έχει γίνει πλέον μια μοντέρνα γειτονιά, όπου μπορείς να βρείς πολλά εστιατόρια και νυχτερινά κέντρα. Περνούσαμε απο τις καντίνες δίπλα στο ποτάμι, όπου βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες του αγάλματος του Χριστού του βασιλιά, που βρισκόταν στην απέναντι όχθη του Τάγου, καθώς και τη μεγαλοπρεπή γέφυρα της 25ης Απριλίου που βρισκόταν κάτω από τα πόδια του. Αφού ζυγίσαμε τις επιλογές μας για λίγο, εντοπίσαμε ένα μικρό μέρος όπου σερβίρονται κοκτέιλ, ενώ κάποιοι μουσικοί του δρόμου ενεργούσαν σαν de facto μέρος του καλλιτεχνικού προγράμματος του μαγαζιού. Ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να διασκεδάσουμε μετά από μια κουραστική μέρα, που ξεκίνησε με μια μακρά σε διάρκεια επίσκεψη στο ενυδρείο και μια εξίσου χρονοβόρα βόλτα ανάμεσα στα ιστορικά αξιοθέατα της πόλης. Την επόμενη μέρα θα φεύγαμε για λίγο από τη Λισσαβώνα για να επισκεφτούμε τη Σίντρα και τον Ωκεανό, αλλά αν και αυτό θα ήταν ένα αρκετά κουραστικό πρόγραμμα για να το αντιμετωπίσουμε, δεν αισθανόμασταν την ανάγκη να ξεκουραστούμε. IMG_20170818_170733.jpg

IMG_20170818_170812.jpg

IMG_7048.JPG

 

IMG_7144.JPG

IMG_7054.JPG

IMG_7069.JPG

IMG_7168.JPG

IMG_7181.JPG

IMG_7192.JPG

Ταζίν των Νομάδων

IMG_8331.JPG

Τα Ταζίν συνιστούν μια ποικιλία Βορειοαφρικανικών πιάτων, τα οποία οφείλουν το όνομά τους στο πήλινο σκέυος εντός του οποίου μαγειρεύονται. Χρησιμοποιούνται διαφόρων ειδών κρέατα, αλλά μπορούν να είναι και εντελώς vegetarian (εμείς δοκιμάσαμε μοσχάρι, κοτόπουλο και ταζίν λαχανικών, αλλά είδαμε ότι χρησιμοποιούν επίσης αρνί και κεφτέδες). Φάγαμε αρκετό από αυτό το φαγητό, όσο μείναμε στο Μαρόκο, κάποια πιάτα ήταν  απαράδεκτα κάτω του μετρίου, άλλα ήταν έτσι κι έτσι, ενώ κάποια αποδείχτηκαν εξαιρετικές επιλογές. Εμένα μου άρεσε περισσότερο αυτό που δοκίμασα στο Cantine des gazelles στο Μαρακές, ένα Ταζίν κοτόπουλου με βερίκοκο, δαμάσκηνα και αμύγδαλα.

IMG_8534.JPG

Το πιάτο, που μου άρεσε περισσότερο στο Μαρόκο

Προσπάθησα να εξομοιώσω αυτή τη γεύση, στηριζόμενος σε συνταγές που βρήκα (παράδειγμα), προσθέτωντάς τους περισσότερα υλικά, ώστε να πετύχω αυτό το αποτέλεσμα. Το κύριο πρόβλημα, που αντιμετώπισα είναι ότι δεν διαθέτω το παραδοσιακό σκεύος του ταζίν. Δεν ήταν τόσο σοβαρός λόγος ανησυχίας βέβαια, αφού και η ελληνική κουζίνα διαθέτει τα απαραίτητα όπλα για να κερδίζει τέτοιες γευστικές προκλήσεις. Έτσι, χρησιμοποίησα μια μεγάλη κατσαρόλα για να βράσω τα υλικά και μια γάστρα για το απαραίτητο ψήσιμο στο φούρνο. Έτσι, θα χρειαστείτε:

  • Περίπου ενάμιση κιλό μοσχάρι
  • 1μιση κουταλάκι του γλυκού κύμινο
  • 2 κουταλάκια του γλυκου κανέλα
  • ¼ κουταλάκι του γλυκού κουρκουμά
  • 1 κουταλάκι του γλυκού τζίντζερ
  • αλάτι
  • πιπέρι
  • ελαιόλαδο
  • νερό
  • 2 κρεμμύδια
  • ζωμό βοδινού (εγώ έβαλα κύβο)
  • έξι δαμάσκηνα
  • 2 κουτάλια της σούπας μέλι
  • 3 μελιντζάνες
  • 5 καρότα
  • 4 κολοκυθάκια
  • 4 πατάτες
  • μερικά αμύγδαλα
  • Υπομονή

Ξεκινάμε αυτή τη μακρά διαδικασία κόβοντας το κρές σε μέτρια κομμάτια, προτού το βράσουμε σε χαμηλή φωτιά για κάνα δύωρο, ώστε να γίνει όσο το δυνατόν πιο τρυφερό.

Μετά από αυτήν την αργή αλλά ξεκούραστη διαδικασία, παίρνουμε το κρέας και το ανακατεύουμε με το κύμινο, την κανέλα, τον κουρκουμά, το τζίντζερ, το αλάτι, το πιπέρι και λίγο λάδι.

Έπειτα ζεσταίνουμε λίγο λάδι σε μια μεγάλη κατσαρόλα και μόλις κάψει, ρίχνουμε το κρέας και το γυρνάμε, ώστε να πάρει χρώμα παντού. Δεν χρειάζεται πολύ ώρα και όταν τελειώσουμε με αυτό, σκεπάζουμε το κρέας με νερό (μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το σκέυος, όπου αναμείξαμε το κρέας και τα μπαχαρικά, ώστε να εξασφαλίσουμε πως μεγαλύτερη ποσότητα των μπαχαρικών θα συμβάλλει στο τελικό αποτέλεσμα). Αυτά για την ώρα, πάρτε μια μεγάλη δύωρη ανάσα, αφού σκεπάσετε την κατσαρόλα και την αφήσετε να βράζει σε μέτρια φωτιά.

Μετά από τόση υπομονή, ρίχνουμε στην κατσαρόλα τα κρεμμύδια ψιλοκομμένα, τα δαμάσκηνα κομμένα στη μέση, το μέλι και τον ζωμό του βοδινού και τα αφήνουμε να βράζουν κάνα πεντάλεπτο, πρίν ρίξουμε μέσα τα λαχανικά. Αν δεν τα χωρά η κατσαρόλα δεν πειράζει και πολύ, αφού θα βράσουν έτσι κι αλλιώς στην γάστρα.

Εφόσον, όπως και εγώ, δεν έχετε ταζίν, θα πρέπει να ρίξετε το περιεχόμενο της κατσαρόλας σε μια γάστρα, μαζί με τα λαχανικά και τέλος τα αμύγδαλα. Την βάζετε στο φούρνο, στους 200 και περιμένετε περίπου δύο ώρες. Επιτέλους, μπορείτε να απολαύσετε το ταζίν.

Πρώτη γεύση από Πορτογαλία – Τί ψάρια πιάνει η Λισσαβώνα;

IMG_7023.JPG

Η Πορτογαλία ήταν η χώρα, που προσωπικά ήμουν πιο ανυπόμονος να επισκεφθώ κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού και η Λισσαβώνα αποδείχτηκε ένας σπουδαίος ταξιδιωτικός προορισμός, παρόλο που κατά κάποιον τρόπο η χώρα φαινόταν παρόμοια με την Ελλάδα, με αποτέλεσμα κατά διαστήματα να νοιώθαμε σαν να μην είχαμε φύγει από εκεί. Το κλίμα ήταν συγκρίσιμο με αυτό της Πρέβεζας (Υπερβολική υγρασία και ζέστη κατά τη διάρκεια των ημερών που μείναμε στην Λισσαβώνα), οι άνθρωποι διασκέδαζαν ή απλά άραζαν με φίλους μέχρι αργά το βράδυ, ενώ ακόμη και η σαρδέλα είχε την τιμητική της (αν και στη Λισαβώνα το πάνε ένα βήμα πιο πέρα, καθώς εμείς δεν διαθέτουμε καταστήματα που ασχολούνται αποκλειστικά με σαρδέλες σε κονσέρβα, αν και διοργανώνουμε τη σχετική διήμερη φιέστα κάθε χρόνο για αυτό το νόστιμο ψάρι).

IMG_6952.JPG

Καθώς φτάσαμε στην πόλη κάπως αργά τη νύχτα, πήγαμε απλά μέχρι το μετρό και φτάσαμε στο Cais do Sodre, όπου βρισκόταν το σπίτι μας για το Σαββατοκύριακο και το οποίο αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογή. Είχαμε κάποιες δυσκολίες να βρούμε τον ξενώνα μας, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά και προσπαθήσαμε να ξεκουραστούμε, ώστε να ξεκινήσουμε το πρωί  με όρεξη αυτό το σκέλος της διαδρομής μας, αφού η πρώτη μας επίσκεψη αύριο θα ήταν στο ενυδρείο της Λισσαβώνας.

IMG_6894.JPG

IMG_6990.JPG

IMG_6959.JPG

Επωφελούμενοι από το μετρό, φτάσαμε στο πανέμορφο πάρκο, όπου βρισκόταν ο προορισμός μας και αρχικά ξαφνιαστήκαμε μάλλον δυσάρεστα, βρίσκοντας ένα τεράστιο πλήθος να στέκεται στην ουρά για να προμηθευτεί εισιτήρια. Οικογένειες με ανήσυχα πιτσιρίκια, ανυπόμονοι τουρίστες, οχλαγωγία και θόρυβος, εικόνες πραγματικά βγαλμένες από την κόλαση του Δάντη… Ευτυχώς, είχαμε κλείσει τα δικά μας εισιτήρια online, γι’αυτό παρακάμψαμε όλη αυτή την πλέμπα ουρά, που συγκεντρώνονταν στην είσοδο και εμείς ορμήσαμε ανυπόμονα μέσα, περίεργοι για το τι θα αντικρύζαμε.

IMG_6885.JPG

IMG_6890.JPG

Διασχίσαμε έναν υπερυψωμένο διάδρομο, ακούγοντας διάφορους ήχους της θάλασσας, όπως φάλαινες και γλάρους μεταξύ εκείνων που μπορούσαμε να διακρίνουμε, αλλά και κάποιους άλλους, άγνωστης προέλευση για εμάς, προτού προχωρήσουμε στην κύρια δεξαμενή, απλά για να νοιώσουμε μια προσωρινή απογοήτευση από τον όγκο του πλήθους που την περίβαλλε. Αυτή βέβαια η εικόνα δεν έπρεπε να μας εκπλήξει, καθώς το μεγάλο πλήθος που περίμενε να πάρει ένα εισιτήριο μπροστά από την είσοδο, ήταν προάγγελος για το τι θα ακολουθούσε μέσα. Φυσικά, μετά από λίγο καταφέραμε να καταλάβουμε, με ποιόν τρόπο θα έπρεπε να κινηθούμε μέσα στον χώρο (σ.σ. λίγο σπρώξιμο χρειάζεται και όχι, δεν γνωρίζω τίποτα για τα πτώματα, που επιπλέουν μέσα στη δεξαμενή με τους καρχαρίες) και πραγματικά να περάσαμε πολύ καλά, μαθαίνοντας πραγματάκια για τους ωκεανούς και τη θαλάσσια ζωή.

IMG_6912.JPG

Η κύρια δεξαμενή προσέφερε την ευκαιρία να δούμε τα εκθέματα του ενυδρείου από διάφορες οπτικές γωνίες και απολαύσαμε τις γαλήνιες κινήσεις των καρχαριών, των σαλαχιών και των άλλων εκθεμάτων, προτού στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μικρότερα ενδιαιτήματα, που βρισκόταν περιμετρικά του κεντρικού. Φάγαμε κόλλημα με τους πιγκουίνους, που φαινόταν να στέκονται τελείως ακανόνιστοι, σαν να ήταν βαλσαμωμένοι ή κάτι τέτοιο, όμως η κομψότητα και η ταχύτητά τους μόλις έπεφταν στη δεξαμενή με το παγωμένο νερό μας άφηνε άφωνους, καθώς κινούνταν με απίστευτη ταχύτητα και τα μάτια μας θα μπορούσαν δύσκολα να ακολουθήσουν την κίνηση τους.

IMG_6911.JPG

Κάθε πιγκουινάκι είχε το όνομά του, το οποίο αναγραφόταν σε αυτόν τον πίνακα, πράγμα που βρήκαμε πολύ χαριτωμένο, αν και αδυνατώ να σκεφτώ κάποιον λόγο για τον οποίο κάποιος θα βάφτιζε έναν πιγκουίνο Όλιβερ Τουίστ.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας θαυμάζοντας τα σαλάχια, που φαινόταν να επιπλέουν σαν να αποτελούσαν τμήμα ενός αλλόκοτου ονείρου. Δηλαδή, αν και αυτά απλώς αιωρούνταν γαλήνια μέσα στη δεξαμενή τους, εξέπεμπαν την αίσθηση ότι κάτι θα συνέβαινε από λεπτό σε λεπτό, δίνοντας την εντύπωση ότι είναι κάτι σαν φύλακες μιας απόκρυφης γνώσης, που θα αποκαλύπτονταν σύντομα και κάτι περίεργο θα συνέβαινε, καθώς αυτά απλά θα συνέχιζαν να επιδεικνύουν τον υπέροχο αλλά και κάπως ανατριχιαστικό τους χορό.

IMG_6965.JPG

Οι ενυδρίδες είχαν πιο παιχνιδιάρικο χαρακτήρα και γρήγορα έστρεψαν όλα τα βλέμματα επάνω τους, ενώ ο τροπικός βιότοπος μας πρόσφερε την ευκαιρία να δούμε ένα μικρής κλίμακας μοντέλο του τροπικού δάσους. Πρέπει να πω ότι περίμενα ότι το μέρος θα ήταν σαν κάποιου είδους υδρόβιος ζωολογικός κήπος, αλλά μας εξέπληξε ευχάριστα, καθώς ήταν πολύ περισσότερο από αυτό, αφού έγινε φανερό ότι το ενυδρείο έχει δομηθεί με στόχο να ενημερώσει τους επισκέπτες του για τα θαλάσσια οικοσυστήματα του πλανήτη και παίρνει αρκετά σοβαρά αυτή την αποστολή, ενώ ταυτόχρονα παρέχει διασκέδαση σε όλες τις ηλικίες (Προσφέρουν ακόμη και την ευκαιρία να περάσεις τη νύχτα δίπλα στην κύρια δεξαμενή, ή όπως το ονομάζουν να πέσεις για ύπνο με τους καρχαρίες).

IMG_6987.JPG

Γύρω από την κύρια δεξαμενή, μικρότερες παρουσιάζουν τη βιοποικιλότητα του Βόρειου Ατλαντικού, της Ανταρκτικής, του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού. Μας άρεσαν οι υπερβολικά μεγάλοι κάβουρες της Ανταρκτικής, καθώς και το τεράστιο φεγγαρόψαρο, αλλά και οι αχινοί και αστερίες, προτού επιστρέψουμε ξανά στους καρχαρίες και τα σαλάχια. Ένα τεράστιο χταπόδι ασκούσε τις δικές του χορευτικές κινήσεις, λίγο πριν φύγουμε απόλυτα ικανοποιημένοι που είχαμε την ευκαιρία να αποκτήσουμε τέτοια πολύτιμη γνώση κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης. Περάσαμε επίσης λίγο χρόνο στον χώρο, που υπήρχε για τα παιδιά, ο οποίος ήταν απλώς φοβερός, παρέχοντας στα πιτσιρίκια την ευκαιρία να γνωρίσουν τον ωκεανό και την τροφική αλυσίδα μέσω του παιχνιδιού. Θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε και την προσωρινή έκθεση του ενυδρείου, η οποία φαινόταν μάλλον ενδιαφέρουσα, αλλά αισθανόμασταν αρκετά κουρασμένοι (υπήρχε πάντως η δυνατότητα με το εισιτήριο, που είχαμε, να επισκεφθούμε το μέρος, όσες φορές θέλαμε μέσα στη μέρα), ενώ έπρεπε να προλάβουμε να δούμε περισσότερα από το κέντρο της Λισαβόνας πριν μας τελειώσει ο χρόνος, που διαθέταμε, άσε που τόσα ψάρια μας άνοιξαν και την όρεξη. Ως εκ τούτου, κάναμε μια μικρή στάση στο κατάστημα των δώρων και φύγαμε από το ενυδρείο, κάνοντας μια σύντομη στάση για σνακ και αναψυκτικά, πριν συνεχίσουμε τη διαδρομή μας στα κύρια αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Πορτογαλίας…

IMG_6874.JPG

Το ενυδρείο αποτελεί τμήμα ενός πανέμορφου πάρκου, το οποίο φαινόταν ότι αν διαθέταμε χρόνο θα ήταν καλή προσθήκη στο πρόγραμμά μας,  αλλά τρεις μέρες θα μέναμε μόνο, γιατί ως γνωστόν ο μουσαφίρης και το ψάρι την τρίτη μέρα βρωμάνε…

IMG_6879.JPG

IMG_6880.JPG

Η επιστήμη ζει στον δρόμο

IMG_6929.JPG

IMG_6927.JPG

IMG_7004.JPG

IMG_7035.JPG

IMG_6979.JPG

Το σήμα του ΠΑΣ Πρέβεζα…

IMG_6927.JPG

IMG_6975

Επιστρέψαμε!

IMG_7542.JPG

Το φετινό ταξίδι αποδείχτηκε μια υπέροχη περιπέτεια, αν και φάνηκε εν τέλει, ότι ο σχεδιασμός ήταν υπερβολικά μεγαλόπνοος για τον χρόνο, που διαθέταμε. Ωστόσο, διασκεδάσαμε αρκετά, έχοντας την ευκαιρία να θαυμάσουμε αξιοθέατα σε τρεις χώρες, καθώς μετακινηθήκαμε με αεροπλάνα, μετρό, λεωφορεία, τρένα, ταξί, ακόμα και καμήλες. Φυσικά, δεδομένου του περιορισμένου χρόνου που είχαμε στη διάθεσή μας και των μάλλον υπερβολικά πολλών τόπων που θέλαμε να επισκεφτούμε, ορισμένα μέρη μοιραία αφέθηκαν εκτός της διαδρομής μας, αλλά δυστυχώς αυτό ήταν αναμενόμενο πριν ακόμα ξεκινήσουμε. Είχαμε επίσης κάποιες ατυχίες όσον αφορά τον εξοπλισμό μας, καθώς το τηλέφωνο της Κατερίνας απέκτησε μια διακοσμητική ρωγμή στην οθόνη του, το tablet της χάλασε και η φωτογραφική μηχανή της είχε μια μικρή δυσλειτουργία, την οποία καταφέραμε να ξεπεράσουμε πριν από μερικά δευτερόλεπτα και κατορθώσαμε να μετακινήσει τις φωτογραφίες μας σε ένα σκληρό δίσκο (ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΚΛΗΡΟ ΔΙΣΚΟ), έτσι υποθέτω ότι είναι ασφαλείς από όποια κατάρα έχει πλήξει τις ηλεκτρονικές της συσκευές και εγώ χαίρομαι, που δεν είμαι cyborg.

IMG_8390.JPG

Συναντήσαμε πάρα πολλούς ανθρώπους, πιάσαμε κουβεντούλα με κάποιους, στη Λισαβόνα εξάσκησα τα λίγα πορτογαλικά, που έχω μάθει, γελάσαμε και με ένα gangsta crew από τα lidl στο δρόμο μας προς τη Μαδρίτη και γνωρίσαμε ακόμη από πρώτο χέρι τις διφορούμενες τακτικές των «ευγενικών» ντόπιων, που προσέφεραν οδηγίες για να βρούμε το δρόμο στο Μαρακές, ενώ επίσης επισκεφθήκαμε τη Βαρκελώνη μετά την τραγωδία της La Rampla, η οποία πρόσθεσε μια πικρή νότα στο ταξίδι μας.

IMG_8684

Αυτά προς το παρόν. Δυστυχώς, η απουσία μας αυτές τις μέρες σημαίνει ότι μαζεύτηκαν και αρκετές δουλειές, που πρέπει να γίνουν. Θα ήταν τέλεια αν διαθέταμε λίγες μέρες (μήνες, χρόνια) διακοπές ακόμη, αλλά δεν. Θα προσθέσουμε λεπτομερείς περιγραφές του φετινού ταξιδιού στα επόμενα post τις επόμενες εβδομάδες, οπότε, μείνετε συντονισμένοι…IMG_7370.JPG

IMG_7889.JPG

Ταξιδεύοντας χωρίς σύνορα – καιρός για λίγη μουσική

 

Αυτό το post προκύπτει ως προιόν του ενθουσιασμού και τηε σκληρής δουλειάς ενός καλού φίλου, του Κώστα (τον οποίον ίσως μπορούμε και να αποκαλέσουμε μουσική εγκυκλοπαίδεια, δεδομένου ότι ο άνθρωπος διαθέτει και ικανότητες αλλά και γνώση της καλής μουσικής). Ο Κώστας είχε την καλοσύνη να ανταποκριθεί στην πρότασή μας για την κατάρτιση μιας λίστας τραγουδιών, που σχετίζονται με τα ταξίδια (είτε πραγματικά είτε πνευματικά) και ο καρπός αυτής της προσπάθειας πήρε τη μορφή μιάς ραδιοφωνικής εκπομπής, η οποία παρουσιάζεται με τη μορφή ενός podcast στο mixcloud και στην εκπομπή ηχοσκόπιο. Αναμφίβολα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να εγκαινιάσουμε και την ελληνική version του blog μας (τραγούδια, γλέντια, χοροί, κοψίδια, τσιπουρόμπυρα κ’ έτς). Έτσι, χωρίς άλλη καθυστέρηση, απολαύστε αυτή τη συλλογή, η οποία αποτελεί ένα ιδανικό άκουσμα για ένα μακρυνό road trip και μην ξεχνάτε να ακολουθείτε την εκπομπή του στο mixcloud

 

Giethoorn- Η ασύλληπτη ομορφιά της Ολλανδίας

img_0410.jpg

«Ορίστε;»

«Είναι συνολικά εκατόν είκοσι ευρώ παρακαλώ, απάντησε η ευγενέστατη κυρία στη ρεσεψιόν, σαν να έλεγε κάτι απλό, όπως το νέο fairy συμφέρει».

Η Κατερίνα με κοίταξε και την κοίταξα και εγώ. Τότε ξαφνικά, ξεσπάσαμε ταυτόχρονα σε γέλια.

«Είναι όλα εντάξει;», μας ρώτησε η κυρία.

«Ναι, φυσικά, θα σας πείραζε αν πληρώσουμε σε μετρητά;», ρώτησα, αλλά αυτό που πραγματικά ήθελα να πω ήταν, θα σας πείραζε αν δεν πληρώναμε καθόλου; Θέλω να πω, έλα τώρα! Φαίνεται λίγο υπερτιμημένο για τριήμερο πρωινό, το οποίο ειλικρινά ήταν πληθωρικό, αλλά δεν το εκμεταλλευτήκαμε και πολύ, αφού εγώ έπαιρνα μόνο έναν καφέ και η Κατερίνα δεν έτρωγε τόσο πολύ από όλα αυτά.

Διαβάστε το προηγούμενο μέρος του ταξιδιού μας εδώ

Αφού συνήλθαμε όπως, όπως,  πληρώσαμε για τη διαμονή μας και περπάτησαμε σχεδόν άφραγκοι, αλλά αξιοπρεπείς, έξω από την πόρτα του ξενοδοχείου, αφού δεν παραλείψαμε να ευχαριστήσουμε τον οικοδεσπότη μας με κάθε ειλικρίνεια. Άλλωστε, ήταν δικό μας λάθος ότι, παρόλο που είχαμε προπλήρωσει για τη διαμονή μας δεν κλείσαμε πρωινό και κατά την άφιξή μας το είχαμε απερίσκεπτα ζητήσει χωρίς να τσεκάρουμε τις τιμές.

img_0374.jpg

Παρόλα αυτά, δεν θα μπορούσαμε να επιτρέψουμε σε  τέτοιες δυσχέρειες να βλάψουν το ταξίδι μας. Άλλωστε, ήμασταν έτοιμοι να επισκεφθούμε ένα από τα πιο γραφικά μέρη της Ευρώπης. Giethoorn σημαίνει κέρατο κατσίκας και αυτό είναι ένα μαγικό μικρό χωριό γεμάτο με κανάλια, η μικρή Βενετία της Ολλανδίας, όπου δεν υπάρχουν αυτοκίνητα και η ηρεμία και η γαλήνη βασιλεύουν ακούραστα.

IMG_0297.JPG

Το χωριό ανέβηκε σε δημοτικότητα μετά την προβολή της ταινίας Fanfare, η οποία γυρίστηκε εκεί, ενώ είναι εξαιρετικά πεζοδρομημένο και ένα μεγάλο κανάλι μαζί με διάφορα μικρότερα χαρίζουν απλόχερα στον τόπο ξεχωριστή ομορφιά. Προκειμένου να φτάσουμε εκεί, έπρεπε να ταξιδέψουμε στο Steenwijk μέσω Zwolle με το τρένο και στη συνέχεια να πάρουμε το αστικό λεωφορείο. Ευτυχώς οι Ολλανδοί έχουν αναπτύξει ένα πολύ εξελιγμένο ηλεκτρονικό σύστημα για την εύρεση διαδρομών με τρένο (ελέγξτε Nederlandse spoortwegen και 9292), αλλά είχαμε ένα μικρό πρόβλημα δεδομένου ότι δεν υπήρχε στο Naarden γκισέ αγοράς εισητηρίων, ενώ οι περισσότεροι αυτόματοι πωλητές εισιτηρίων δέχονταν μόνο κέρματα, και – πιστέψτε μας, η συγκέντρωση περίπου € 40 σε νομίσματα δεν είναι ένα εύκολο έργο, πόσο μάλλον να τα μεταφέρεις).

IMG_0285.JPG

Η διαδρομή με το τρένο, μας πρόσφερε καταπληκτική θέα της ολλανδικής υπαίθρου, αλλά αυτή η ομορφιά δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με εκείνη, την οποία θα απολάμβαναν τα μάτια μας, όταν θα φτάναμε στον προορισμό μας. Μόλις βρεθήκαμε στο Steenwijk πήραμε το αστικό λεωφορείο για να φτάσουμε στο κατάλυμα μας, το Bed and Breakfast Duvenvoorde. Ο τόπος ανέδινε μια αίσθηση οικειότητας και έμοιαζε λίγο σαν να ήμασταν σπίτι. Μας υποδέχτηκαν οι ιδιοκτήτες, οι οποίοι είχαν την καλοσύνη να μας ξεναγήσουν λίγο τριγύρω και να μας νοικιάσουν ποδήλατα. Ειλικρινά, δεν θα ήταν σωστό να επισκεφθεί κανείς τη χώρα και να μην ανέβει σε ποδήλατο, ε;

IMG_0364.JPG

Μετά από μια διασκεδαστική βόλτα με το ποδήλατο διανύοντας όλη τη διαδρομή από τον τόπο διαμονής μας ως τη μαγευτική μικρή πόλη, ξεπεζέψαμε από τα ποδήλατα και προσπαθήσαμε να κάνουμε κάποια διερεύνηση του μικροσκοπικού κέντρο του τόπου. Αυτό δεν πήρε πολύ ώρα, αφού είναι ένα μικρό χωριό, αλλά αυτό που στερείται η περιοχή σε μέγεθος, το αναπληρώνει σε θέα.

IMG_0299.JPG

Την οποία θέεα, μπορείς να απολαύσεις βγάζοντας ένα εισιτήριο για μια βόλτα σε μια βάρκα, ή ακόμα καλύτερα να νοικιάσεις ένα μικρό μηχανοκίνητο σκαφος και να τριγυρίσεις τα κανάλια μόνος, όπως κάναμε εμείς! Πρώτα απ όλα όμως αποφασίσαμε να τσιμπήσουμε κάτι, δεδομένου ότι ήταν ήδη μεσημέρι και η βόλτα με το ποδήλατο συνέβαλε να αισθανόμαστε μια λιγουρίτσα. Έτσι, αποφασίσαμε να φάμε κατιτίς να μας κρατήσει στο πιο διάσημο σημείο της περιοχής, το Grand Cafe Fanfare, το οποίο πήρε το όνομά του από την ταινία και είναι πραγματικά ένα από τα μέρη όπου γυρίστηκε η κωμωδία του Bert Haanstra.

IMG_0305.JPG

Το μέρος είναι γεμάτο με αφίσες, τοιχογραφίες και αγαλματίδια που σχετίζονται με την ταινία. Είναι το πιο δημοφιλές μέρος στην περιοχή και για πολύ καλό λόγο, δεδομένου ότι το φαγητό και η εξυπηρέτηση είναι εξαιρετική και οι τιμές ήταν προσιτές. Απολαύσαμε τις κρύες μπύρες μας και μερικά bitterballen και μετά από κάποια πολύ αναγκαία ανάπαυση από την ποδηλασία αποφασίσαμε να περπατήσουμε τριγύρω για λίγο και να επιστρέψουμε στο μαγαζί αργότερα.

IMG_0356.JPG

Κάναμε επίσης μια μικρή στάση για καφέ και μια μηλόπιτα σε ένα μικρό καφέ κοντά στην είσοδο του χωριού και δυστυχώς φέραμε τον σερβιτόρο σε  μια μάλλον δύσκολη θέση, όταν τον ρωτήσαμε αν θα μπορούσε να ρίξει μερικά παγάκια σε ένα καπουτσίνο. Λοιπόν, πρέπει να πούμε ότι αυτό συμβαίνει τουλάχιστον μία φορά σε κάθε ταξίδι μας, προσπαθώντας να απολαύσουμε έναν πατροπαράδοτο φρέντο  καπουτσίνο, όπου και αν βρισκόμαστε, αποπειρώμενοι να αναθέσουμε σε οποιονδήποτε άτυχο σερβιτόρο ή μπάρμαν βρεθεί στο δρόμο μας να τον φτιάξει. Δίνουμε και οδηγίες όμως, διαδίδοντας έτσι τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα της οικουμένης σαν άλλοι Μεγαλέξανδροι. Γιατί στο τέλος ακόμα και αν καταστραφεί αυτή η χώρα, θα αρκέσει ένας φρέντο, δυο ρακέτες και ένα παλίο κωλοφτιαγμένο σαραβαλάκι με ηχεία να βαράνε στο τέρμα για να την αναστήσουν. IMG_0308.JPG

Μετά από αυτό το αναζωογονητικό διάλειμμα, αποφασίσαμε ότι ήταν καιρός να νοικιάσουμε μια βάρκα και να πλεύσουμε στα κανάλια. Με κάθε ειλικρίνεια, αυτή παραμένει μια από τις καλύτερες εμπειρίες μας, ακόμη και ως αυτήν την ημέρα. Ο ήλιος ήταν ψηλά και φώτιζε απλόχερα τον ουρανό και οι καλαίσθητες αγροικίες με τις αχυρένιες στέγες, λούζονταν από το φως, το νερό και τη βλάστηση. Πραγματικά, ένα θέαμα για να το απολαμβάνουν τα μάτια ασταμάτητα. Συναντήσαμε μερικές πάπιες στο δρόμο μας και έχω να πω ότι λατρεύω αυτά τα πουλιά τόσο πολύ, που συνέχισα να τραβάω φωτογραφίες από αυτές σαν τρελός, αυτό κάνω άλλωστε πάντα όταν τις βλέπω (Μάλιστα, τράκαρα λίγο και τη βάρκα μας, προσπαθώντας να αποφύγω ένα παπάκι). Περάσαμε κάτω από μερικές από τις ξύλινες γέφυρες, που ενώνουν τις νησίδες του οικισμού, ακολουθώντας τον χάρτη, που μας δόθηκε κατά την ενοικίαση του σκάφους μας. Η διαδρομή ήταν εξαιρετικά εύκολη να την ακολουθήσει κανείς, δεδομένου ότι υπήρχαν πολλά σημάδια στο δρόμο που οδηγούσαν προς τη σωστή κατεύθυνση. Έτσι, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ένας ειδικός στη ναυσιπλοΐα για να βρει το δρόμο του μέσα από τα κανάλια. Άλλωστε, ο χειρισμός του συγκεκριμένου σκάφους είναι μια εύκολη υπόθεση, καθώς ένα τιμόνι το στρίβει αριστερά ή δεξιά και μια λαβή επιταχύνει προς τα εμπρός ή το κινεί προς τα πίσω.

IMG_0330.JPG

Όλη αυτή την ώρα απλώς προσπαθούσαμε να απορροφήσουμε και να αιχμαλωτίσουμε μέσα μας την ομορφιά με την οποία ήμασταν αντιμέτωποι, καθώς ο τόπος αυτός είναι ειλικρινά μαγευτικός. Επειδή ήταν ήδη απόγευμα, ήμασταν αρκετά τυχεροί για να το απολαύσουμε χωρίς την ενόχληση του πλήθους των τουριστών, που συνωστίζονται μέσα στο μικρό χωριό και τα κανάλια. Η αρμονική γαλήνη του τόπου είχε διακοπεί για λίγο από τα χαρούμενα γέλια μας, αλλά τις περισσότερες φορές απλά απολαμβάναμε το τοπίο.

IMG_0309.JPG

IMG_0329.JPGIMG_0336.JPG

Συγκλονισμένοι από την κομψότητα της φύσης που μας αγκάλιαζε, ολοκληρώσαμε την περιήγησή μας στα στενά κανάλια που στεφανώνουν το χωριό και επιλέξαμε να κάνουμε άλλη μια επίσκεψη στο Grand Café Fanfare. Εκεί, τσιμπήσαμε κάτι και ήπιαμε μπύρα και είχαμε ακόμη την ευκαιρία να συναντηθούμε με τον υπεύθυνο, ο οποίος κάθισε ευγενικά στο τραπέζι μας και μοιράστηκε μαζί μας κάποιες πληροφορίες για το χωριό, ενώ ακόμα μας περιγράψε την ομορφιά του κατά τη χειμερινή περίοδο. Μετά από μια τελευταία βόλτα επιστρέψαμε στα ποδήλατα μας και ξεκίνησε η βόλτα πίσω στο κατάλυμα μας. Θα περνάγαμε ευχαρίστως περισσότερο χρόνο στο Giethoorn, αλλά το ταξίδι μας πλησιάζε στο τέλος και αύριο θα έπρεπε να πάρουμε το τρένο πίσω στο Άμστερνταμ και στη συνέχεια το λεωφορείο για να πάμε στη Bruge…

img_0343

IMG_0358.JPG

img_0437

Fanfare (Bert Haanstra, 1958)

giethoorn-film-fanfare-1966-640x480

Εικόνα από Ravepad.com

Πρόκειται για μια κωμωδία, γυρισμένη στο μαγευτικό Giethorn, η οποία περιγράφει ένα μικρό χωριό της Ολλανδίας του 50.  Οι κάτοικοι είναι περήφανοι για την μπάντα χάλκινων πνευστών του μικρού χωριού, αλλά, η μπάντα χωρίζει λίγες ημέρες πριν από τον περιφερειακό διαγωνισμό μουσικών συνόλων, λόγω της προσωπικής σύγκρουση μεταξύ των δύο κορυφαίων μουσικών. Ο τοπικός μαέστρος βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά από τις αντίθετες πλευρές και αγωνίζεται για την αποκατάσταση της ενότητας στην μπάντα αλλά και το χωριό, μέσα από ένα έξυπνο σχέδιο. Α! Ξέχασα να πω ότι υπάρχει και ένα τύπου Ρωμαίος και Ιουλιέττα love story.

Tο χιούμορ αυτής της ταινίας είναι λίγο ξεπερασμένo, αλλά είναι μια όμορφη ταινία για την Ολλανδία. Συλλαμβάνει τον πυρήνα της ολλανδικής προσωπικότητας, προβάλοντας την ιδέα ότι αν και οι άνθρωποι διαφέρουν, ο τρόπος για να δημιουργήσουν κάτι αξιόλογο δεν έρχεται μέσω της σύγκρουσης και του φανατισμού, αλλά μέσω της ανοχής, της ομόνοιας και της συνεργασίας.

Το γεγονός ότι η ταινία χαρακτηρίζεται κωμωδία, συνιστά την επιτομή της έννοιας ότι τα πράγματα δεν πρέπει να λαμβάνονται πάρα πολύ σοβαρά, ενώ το τοπίο είναι τόσο εκπληκτικό, ώστε οι ανθρώπινες διαμάχες (αν μπορείς να αποκαλέσεις κατ’αυτόν τον τρόπο, τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες των αντιμαχόμενων πλευρών) φαίνονται εκτός τόπου. Μόνο οι δύο ερωτευμένοι φαίνεται να έχουν επίγνωση ότι δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος αντιδικίας για τόσο μικρά πράγματα και, ως εκ τούτου, φαίνεται να είναι οι μόνοι που, ευρισκόμενοι σε αρμονία με το περιβάλλον, αν και τρελά ερωτευμένοι, είναι από τα λίγα λογικά άτομα στο χωριό.

Η ταινία γυρίστηκε μόλις δεκατρία χρόνια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, οπότε υποθέτω ότι μέρος της βίας του πολέμου, ήταν ακόμη παρούσα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Η σύγκρουση μεταξύ των μουσικών είναι κάτι πολύ μικρό σε σύγκριση με ένα πόλεμο, έστω και σε μια μίνι κλίμακα, αλλά οι μικρές συγκρούσεις μπορεί να αναζωπυρώσουν μεγαλύτερες. Εννοώ έλα τώρα! Ένα μικρό χωριό χωρισμένο στα δύο; Αναλογικά, αυτό είναι τόσο τρελό όσο όλος ο κόσμος να χωρίζεται στη μέση (Εντελώς τυχαία αυτό γινόταν την εποχή, κατά την οποία γυρίστηκε η ταινία). Νομίζω ότι το τοπίο λειτουργεί ως υπενθύμιση του τι έχει σημασία πραγματικά. Ομορφιά. Αυτός είναι άλλωστε ο μόνος κόσμος που ζούνε οι άνθρώποι. Απολάυστε το (ν).

http://www.imdb.com/title/tt0051600/

Το ταξίδι μας στη Ολλανδία και το Βέλγιο

img_0021-2

Τοιχογραφία στον σταθμό Amstel

Αυτό το ταξίδι ήταν η πρώτη μας εκδρομή μαζί και γι ‘αυτό έχει μια ιδιαίτερη θέση στις καρδιές μας. Η Κατερίνα εργαζόταν εκείνο το διάστημα στο Βέλγιο, ενώ εγώ ζούσα στην Ελλάδα και ήμασταν χώρια για μήνες, επικοινωνώντας κυρίως μέσω skype. Θα είχαμε μόνο μια μικρή εβδομάδα για να την απολαύσουμε μαζί, γι ‘αυτό ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε πού θα περάσουμε εκείνες τις ημέρες. Έπεσαν πολλές ιδέες στο τραπέζι, μεταξύ των οποίων και το Παρίσι, η Γερμανία, ακόμα και το Λονδίνο. Τελικά αποφασίσαμε να συναντηθούμε στις Βρυξέλλες και να ταξιδέψουμε προς βορρά, στο Άμστερνταμ, όπου θα παραμέναμε για μερικές ημέρες και στη συνέχεια θα επισκεπτόμασταν το όμορφο και γραφικός Giethoorn, μέχρι που θα επιστρέφαμε τελικά πίσω στο Βέλγιο για μια σύντομη διαμονή στη Μπριζ.

Το δικό μου ταξίδι προς το Βέλγιο ήταν λίγο κουραστικό αφού είχα να ταξιδέψω στην Θεσσαλονίκη για να επιβιβαστώ στην πτήση μου.Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να καθίσω σε ένα παλιό λεωφορείο για πέντε ώρες, προκειμένου να κάνω μια πτήση δύο ωρών. Πέρασα το βράδυ στη Θεσσαλονίκη και την επόμενη μέρα πέταξα στο αεροδρόμιο Charleroi, όπου πήρα ένα λεωφορείο για να κάνω μίας ώρας ταξίδι ως τις Βρυξέλλες. Τελικά συναντηθήκαμε στο σταθμό Midi και ήμασταν πολύ χαρούμενοι που βλέπαμε ο ένας τον άλλο μετά από πέντε ολόκληρους μήνες χώρια. Ήμασταν λοιπόν έτοιμοι να επισκεφθούμε τον πρώτο μας προορισμό, το Άμστερνταμ.

Για να φτάσουμε στο Άμστερνταμ κλείσαμε τα εισιτήρια των λεωφορείων από πριν. Υπάρχουν άλλωστε πολλές εταιρείες σε όλη την Ευρώπη που προσφέρουν καλές ευκαιρίες για ταξίδια μεταξύ των διαφόρων χωρών. Εμείς επιλέξαμε αυτή την εταιρεία και το ταξίδι διήρκεσε περίπου τρεις ώρες. Καθώς είχαμε συνηθίσει να ταξιδεύουμε πολύ μικρές αποστάσεις σε μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της κατάστασης των ελληνικών δρόμων και των λεωφορείων, είχαμε ένα διασκεδαστικό ταξιδι στην Ολλανδία. Πόσο μάλλον που η τιμή των εισιτηρίων ήταν εξευτελιστικά χαμηλή (Μπορεί κανείς μάλιστα να προ-πληρώσει ένα εισιτήριο κλείνοντάς το online και να πάρει και μια έκπτωση) σε σύγκριση με τις τιμές των κτελ.

Μετά την άφιξη μας στο σταθμό Amstel, κατευθυνθήκαμε για το Amsterdam Centraal, περπάτησαμε τριγύρω για λίγο και, στη συνέχεια, πήγαμε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο βρίσκεται στο Naarden – Bussum. Είχαμε βλακωδώς καθυστερήσει να κλείσουμε ένα ξενοδοχείο στο Άμστερνταμ, αλλά σε απόσταση 20 λεπτά με το τρένο, το Naarden φάνηκε σαν μια πολύ άνετη επιλογή και αποδείχθηκε όντως μια εξαιρετική επιλογή. Ωστόσο, πλέον η σωματική κούραση ζητούσε έντονα το τίμημά της και δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να το πληρώσουμε και να πάμε για ύπνο μετά από μια μάλλον άσκοπη περιπλάνηση, καθώς αναζητούσαμε το ξενοδοχείο μας …

συνεχίζεται