Ατενίζοντας την άκρη του κόσμου – Εξόρμηση στη Σίντρα και τις ακτές του Ωκεανού

…μέσα μου, ακόμα κουβαλούσα ενοχές, που δεν επισκέφθηκα εκείνη την παραλία, ενώ τα χέρια μου βάραινε ένα ανόητο εργαλείο προσηλυτισμού σε μια χριστιανική αίρεση. Απο αυτό το δεύτερο βάρος απαλάχθηκα με τη βοήθεια ενός κάδου απορριμάτων στο Κασκάις, αλλά το βάρος της ενοχής για την παραλία το κουβαλάω ακόμα.

 Παρόλο που δεν είχαμε πετύχει ακόμα το στόχο μας να ζήσουμε στους ρυθμούς της Λισαβόνας με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο, είχαμε αποφασίσει, ότι την επόμενη μέρα θα επισκεφθούμε τη Σίντρα και το Cabo da Roca και ίσως και να κολυμπήσουμε στον ωκεανό. Είναι περιττό να επισημάνω, ότι αυτό ήταν ένα αρκετά απαιτητικό πρόγραμμα και έπρεπε να γίνουν θυσίες, αν και δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε ελαφρά τη καρδία τι ακριβώς θα έμενε εκτός προγράμματος, οπότε όλα έπρεπε να αποφασιστούν επιτόπου. Πρέπει να πω, ότι ξεκινήσαμε και την ημέρα μας με υπερβολική χαλαρότητα, δεδομένου του κόπου που έπρεπε να κάνουμε για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της ημέρας. Έτσι, επισκεφθήκαμε ένα μικρό φούρνο, που παρατηρήσαμε, ότι είχε πολλούς ντόπιους ως πελάτες και παραγγείλαμε το συνηθισμένο μας φρέντο, μερικά σάντουιτς και  pasteis de nata.IMG_7264.JPG

Πρέπει επίσης να επισημάνω ότι η πορτογαλική έκφραση για πρωινό (cafe da manha) απεικονίζει με τον πιο τέλειο τρόπο την αντίληψή μου για το πρωινό. Πρωινός καφές. Λιτά, απλά και απέριττα. Τίποτα άλλο. Ως εκ τούτου, αφού απολαύσαμε ένα νόστιμο πρωινό, διανύσαμε την μικρή διαδρομή ως το κοντινό μετρό, για να φτάσουμε στο σιδηροδρομικό σταθμό Rossio, όπου θα κάναμε μια διαδρομή 45 λεπτά με το τρένο ως τη Sintra. Έπρεπε να ληφθούν κάποιες δύσκολες αποφάσεις στο τρένο, αλλά τελικά καταφέραμε να περιορίσουμε την επιλογή των αξιοθέατων, που θα βλέπαμε και αποφασίστηκε ότι στη Σίντρα θα επισκεπτόμασταν είτε το παλάτι της Pena είτε την Quinta da Regaleira.

IMG_7281.JPG

Υπάρχουν πολλές τοποθεσίες που πρέπει να επισκεφθεί κανείς κοντά σε αυτή την πόλη, αλλά όταν δεν υπάρχει ο ανάλογος χρόνος, πρέπει να λάβετε δύσκολες αποφάσεις και μάλιστα γρήγορα. Το ανάκτορο Pena είναι ίσως το πιο γνωστό μέρος της περιοχής, αλλά επιλέξαμε να επισκεφτούμε την Quinta da Regaleira, αφού μας προσέλκυσε η μυστηριώδης φύση του τοπίου, καθώς ο άνθρωπος που συνέλαβε την ιδέα για αυτή την αρχιτεκτονική απόλαυση, ο  εκατομμυριούχος Carvalho Monteiro προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μέρος που να αντανακλά το ενδιαφέρον του για την αλχημεία και το απόκρυφο. Ο άνθρωπος που θα αναλάμβανε το καθήκον να εκπληρώσει αυτόν τον άθλο στις αρχές του 2ου αιώνα, ήταν ο Ιταλός αρχιτέκτονας Luigi Manini, ο οποίος σχεδίασε πολλά κτίρια στην Πορτογαλία εκείνη την εποχή. Για να φτάσουμε εκεί περπατήσαμε μέσα στην πόλη συναντώντας αρκετά δείγματα της τέχνης του δρόμου κατά μήκος της πορείας μας και ακόμη περισσότερους πωλητές που απλώναν τα εμπορεύματά τους στο πεζοδρόμιο. Έτσι, επωφεληθήκαμε από αυτή την ευκαιρία για κάποια ψώνια πριν φτάσουμε στον προορισμό μας.

IMG_7272.JPG

Τα κτίρια βρίσκονται σπαρμένα σε μια μεγάλη έκταση, καθώς το μέρος στην πραγματικότητα αποτελεί ένα τεράστιο πάρκο σε μια λοφοπλαγιά. Το τριώροφο ψηλό παλάτι είναι το κεντρικό κτίριο και είναι χτισμένο σε γοτθικό στιλ. Υπάρχει επίσης ένα παρεκκλήσι, αλλά το πιο παράξενο θέαμα είναι το ίδιο το πάρκο. Περπατώντας τριγύρω, θα συναντήσετε συμβολικά αγάλματα, κρήνες, πηγάδια μύησης, σήραγγες, σπηλιές και λίγες λίμνες. Ο τόπος αντανακλά μια αλλόκοτη ομορφιά, η οποία πήρε κατά καιρούς σπάνια σχήματα και θα ήταν σίγουρα ένα πολύ περίεργο μέρος για να περπατήσει κανείς μετά το σκοτάδι. Μου θυμίζε κάποιες ταινίες του Dario Argento.

IMG_7288.JPG

IMG_7280.JPG

Υποθέτω ότι το πηγάδι της μύησης είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της περιοχής. Ένα σιντριβάνι βρίσκεται μπροστά από την είσοδο σαν να προσπαθεί αδέξια να την κρύψει, ενώ μια μικρή σήραγγα χαμηλού εως καθόλου, φωτισμού οδηγεί τον επισκέπτη στο πηγάδι, το οποίο φωτίζεται καλύτερα, αφού το φως της ημέρας μπαίνει μέσα από ένα άνοιγμα στην κορυφή. Το υπόλοιπο πάρκο κρύβει διάφορους συμβολισμούς που σχετίζονται με τον αποκρυφισμό (εμείς πάντως ρίξαμε λίγο νερό από την πηγή της αφθονίας στο σώμα μας για να διώξουμε μακριά το φάντασμα της αφόρητης θερινής ζέστης και το φάντασμα της πενίας – το ένα έφυγε, ακόμα περιμένουμε να την κάνει και το άλλο) και θα μπορούσε πραγματικά να είναι ένα πολύ πιο συναρπαστικό μέρος για να επισκεφθεί κάποιος που ενθουσιάζεται με αυτά τα πράγματα. Με έκανε να σκεφτώ ότι ολόκληρο το πάρκο είναι ένας χάρτης του μυαλού του Carvalho Monteiro: Ένας τόπος γοητείας, αλλά και ανησυχίας και της έγνοιας να απλώσει τα χέρια του στα μυστήρια της ύπαρξης.

IMG_7291.JPG

IMG_7326.JPG

IMG_7332.JPG

Είχαμε περάσει αρκετό χρόνο στη Σίντρα και είχε φτάσει η ώρα να περάσουμε στην ακτή. Γνωρίζαμε, ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό για να πάρουμε το λεωφορείο για Cabo da Roca, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να περπατήσουμε λίγο ακόμη. Μετά από μια μεγάλη βόλτα και ένα σύντομο διάλειμμα εν αναμονή της επιβίβασης στο λεωφορείο, ακολουθήσαμε την όμορφη αλλά αρκετά κουραστική διαδρομή προς τον προορισμό μας. Τον τόπο, όπου ο κόσμος τελειώνει. Τουλάχιστον αυτή ήταν η γενική πεποίθηση μέχρι τον 14ο αιώνα και το τοπίο έπαιξε το δικό του ρόλο στο θέμα αυτό.

IMG_7365.JPG

Προσωπικά περίμενα, ότι ο τόπος θα είναι πιο απόκοσμος, αλλά τα τεράστια πλήθη των επισκεπτών διέγραψαν στιγμιαία αυτή τη κρυφή ελπίδα στο μυαλό μου. Υποθέτω βέβαια, ότι με την παρουσία μας και μόνο συνεισφέραμε και εμείς στην κατάρρευση παρόμοιων προσδοκιών και άλλων κακόμοιρων επισκεπτών. Παρ ‘όλα αυτά, το πλήθος σβήστηκε σταδιακά από το μυαλό μας, καθώς ο άνεμος και τα κύματα κατέλαβαν τις ψυχές μας αναζωογονώντας την κυριαρχία της φύσης πάνω στον άνθρωπο. Στεκόμαστε στο δυτικότερο μέρος της Ευρώπης που έχει θέα στον Ατλαντικό ωκεανό πάνω από ένα ψηλό βράχο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο ανάμεσα σε εμάς και στα εδάφη δυτικά εκείνου του τόπου, εκτός από τα τεράστια κύματα τα οποία πολιορκούσαν ορμητικά το βράχο, εκεί όπου ο ουρανός φαινόταν να παρατείνει τη θάλασσα στο άπειρο. Αυτό ήταν όντως  ο τόπος όπου τελειώνει η γη και αρχίζει η θάλασσα, όπως δηλώνει η επιγραφή στο μνημείο της περιοχής. Ο τόπος ανέδυε τη μοναδική του ατμόσφαιρα, καθώς δεν υπήρχαν πολλά καταστήματα κοντά, μόνο ένας φάρος, ένα καφέ και ένα μικρό κατάστημα δώρων. Συνεπαρμένος από το δραματικό τοπίο, πρότεινα στην Κατερίνα να επισκεφθούμε την κοντινή Praia da Ursa (παραλία της αρκούδας), αλλά η αρκούδα αγαπημένη μου, φοβήθηκε ότι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να χάσουμε το τελευταίο λεωφορείο προς το Cascais και να παραμείνουμε ολονυχτίς αποκομμένοι στο τέλος του κόσμου. Εγώ δεν θα ‘χα πρόβλημα, αλλά δεν ήταν σοφά.

IMG_7382.JPG

Η απογοήτευσή μου μετατράπηκε προσωρινά σε χαρά, καθώς παρατήρησα ένα στάντ με βιβλία, με τέσσερα μεγάλα γράμματα τοποθετημένα πάνω του. F – R – E – E. ΔΩΡΕΑΝ! Τα βιβλία είναι για μένα ότι είναι το τυρί για τα ποντίκια (τώρα που το σκέφτομαι, τα ποντίκια τρώνε επίσης και βιβλία) γι ‘αυτό πλησίασα άρπαξα ένα, συνειδητοποίησα ότι ήταν θρησκευτικού περιεχομένου, το άφησα, ανυπόμονος να πιάσω κάτι άλλο και στη συνέχεια απογοητευμένος παρατήρησα ότι κάθε βιβλίο ήταν η ίδια έκδοση του ίδιου αντιτύπου των μαρτύρων του Ιεχωβά δημοσιευμένο σε διάφορες γλώσσες. Τότε παρατήρησα τον περίεργο τύπο, που κάθονταν δίπλα από το σταντ, κοιτάζοντας με χαρούμενος, βλέποντας ίσως το μόνο άτομο στη γη που έβαλε πρόθυμα τα χέρια του σε ένα εγχειρίδιο προσηλυτισμού για να το διαβάσει. Ήταν πολύ αργά για να τρέξω και πρέπει να πω, ότι με ενόχλησε πολύ ότι έδειξα ενδιαφέρον έστω και κατά λάθος για αυτά τα βιβλία. Δεν θα ακούγονταν πολύ καλό:

«Συγνώμη ρε μπζηλέ! Σκέφτηκα ότι είχατε τίποτα ενδιαφέρον εδώ»

IMG_7385.JPG

Μετά από λίγο φύγαμε, καθώς έφτασε το λεωφορείο για το Κασκάις, ενώ μέσα μου, ακόμα κουβαλούσα ενοχές, που δεν επισκέφθηκα εκείνη την παραλία, ενώ τα χέρια μου βάραινε ένα ανόητο εργαλείο προσηλυτισμού σε μια χριστιανική αίρεση. Απο αυτό το δεύτερο βάρος απαλάχθηκα με τη βοήθεια ενός κάδου απορριμάτων στο Κασκάις, αλλά το βάρος της ενοχής για την παραλία το κουβαλάω ακόμα.

IMG_7430.JPG

Φτάνοντας στο Cascais αποφασίσαμε να περπατήσουμε στην πόλη για λίγο. Υπάρχει ένα καλοφτιαγμένο μονοπάτι που οδηγεί στην Boca do inferno, αλλά δεν θα περπατούσαμε τόσο μακριά καθώς η Κατερίνα ήταν κουρασμένη, γι ‘αυτό κάναμε έναν σύντομο περίπατο γύρω από την πόλη, η οποία είναι αρκετά όμορφη με μια μεγάλη παραλία, η οποία φαινόταν ωραία αλλά όχι τόσο οικεία στην δική μου αντίληψη για το πώς είναι μια υπέροχη παραλία, δεδομένου ότι ήταν γεμάτη κόσμο. Το μονοπάτι που οδηγούσε έξω από την πόλη ήταν πολύ ελκυστικό, καθώς ακολουθεί την ακτή και δίνει τη δυνατότητα να δείς την απεραντοσύνη του Ατλαντικού. Βρήκαμε ακόμη μια άλλη παραλία, αρκετά καλύτερη που έμοιαζε σαν ένα ποτάμι καθώς η θάλασσα φαινόταν να εισέρχεται από ένα στενό πέρασμα στην ξηρά, αλλά ο χρόνος για περιπάτους έπρεπε να τελειώσει. Ήταν μια πολύ κουραστική μέρα και ήταν καιρός να φάμε και να πιούμε ένα ποτό ή δύο.

IMG_7427.JPG

Καθώς το τρένο προς τη Λισαβόνα μας πήγε μέχρι το Cais do Sodre, δεν κάναμε τον κόπο να ψάξουμε για άλλες επιλογές. Οι καντίνες είχαν φαγητό, είμασταν πεινασμένοι και φαινόταν νόστιμο. Δεν είμαστε ποτέ βιαστικοί όταν πρόκειται για φαγητό, όμως, αφού εντοπίσαμε μια καντίνα που πρόσφερε κάποιο είδος κροκέτας με μπακαλιάρο, πήραμε μερικά ως ορεκτικό και ήταν μια πολύ νόστιμη επιλογή. Το κυρίως γεύμα το απολαύσαμε σε μια άλλη καντίνα, που ειδικεύεται στα σάντουιτς και έπειτα είπαμε να πιούμε τίποτα, καθώς ξαναεπισκεφτήκαμε το κιόσκι, όπου απολαύσαμε τα ποτά μας το προηγούμενο βράδυ, για να απολαύσουμε μερικά κοκτέιλ, μουσική και μια θαυμάσια πορτογαλική βραδιά.IMG_7449.JPG

IMG_7217.JPG

 

 

IMG_7233.JPG

IMG_7251.JPG

IMG_7315.JPG

IMG_7318.JPG

IMG_7410.JPG

IMG_7357.JPG

IMG_7422.JPG

IMG_7423.JPG

IMG_7443.JPG

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s