Ταξιδεύοντας χωρίς σύνορα – καιρός για λίγη μουσική

 

Αυτό το post προκύπτει ως προιόν του ενθουσιασμού και τηε σκληρής δουλειάς ενός καλού φίλου, του Κώστα (τον οποίον ίσως μπορούμε και να αποκαλέσουμε μουσική εγκυκλοπαίδεια, δεδομένου ότι ο άνθρωπος διαθέτει και ικανότητες αλλά και γνώση της καλής μουσικής). Ο Κώστας είχε την καλοσύνη να ανταποκριθεί στην πρότασή μας για την κατάρτιση μιας λίστας τραγουδιών, που σχετίζονται με τα ταξίδια (είτε πραγματικά είτε πνευματικά) και ο καρπός αυτής της προσπάθειας πήρε τη μορφή μιάς ραδιοφωνικής εκπομπής, η οποία παρουσιάζεται με τη μορφή ενός podcast στο mixcloud και στην εκπομπή ηχοσκόπιο. Αναμφίβολα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να εγκαινιάσουμε και την ελληνική version του blog μας (τραγούδια, γλέντια, χοροί, κοψίδια, τσιπουρόμπυρα κ’ έτς). Έτσι, χωρίς άλλη καθυστέρηση, απολαύστε αυτή τη συλλογή, η οποία αποτελεί ένα ιδανικό άκουσμα για ένα μακρυνό road trip και μην ξεχνάτε να ακολουθείτε την εκπομπή του στο mixcloud

 

Fanfare (Bert Haanstra, 1958)

giethoorn-film-fanfare-1966-640x480

Εικόνα από Ravepad.com

Πρόκειται για μια κωμωδία, γυρισμένη στο μαγευτικό Giethorn, η οποία περιγράφει ένα μικρό χωριό της Ολλανδίας του 50.  Οι κάτοικοι είναι περήφανοι για την μπάντα χάλκινων πνευστών του μικρού χωριού, αλλά, η μπάντα χωρίζει λίγες ημέρες πριν από τον περιφερειακό διαγωνισμό μουσικών συνόλων, λόγω της προσωπικής σύγκρουση μεταξύ των δύο κορυφαίων μουσικών. Ο τοπικός μαέστρος βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά από τις αντίθετες πλευρές και αγωνίζεται για την αποκατάσταση της ενότητας στην μπάντα αλλά και το χωριό, μέσα από ένα έξυπνο σχέδιο. Α! Ξέχασα να πω ότι υπάρχει και ένα τύπου Ρωμαίος και Ιουλιέττα love story.

Tο χιούμορ αυτής της ταινίας είναι λίγο ξεπερασμένo, αλλά είναι μια όμορφη ταινία για την Ολλανδία. Συλλαμβάνει τον πυρήνα της ολλανδικής προσωπικότητας, προβάλοντας την ιδέα ότι αν και οι άνθρωποι διαφέρουν, ο τρόπος για να δημιουργήσουν κάτι αξιόλογο δεν έρχεται μέσω της σύγκρουσης και του φανατισμού, αλλά μέσω της ανοχής, της ομόνοιας και της συνεργασίας.

Το γεγονός ότι η ταινία χαρακτηρίζεται κωμωδία, συνιστά την επιτομή της έννοιας ότι τα πράγματα δεν πρέπει να λαμβάνονται πάρα πολύ σοβαρά, ενώ το τοπίο είναι τόσο εκπληκτικό, ώστε οι ανθρώπινες διαμάχες (αν μπορείς να αποκαλέσεις κατ’αυτόν τον τρόπο, τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες των αντιμαχόμενων πλευρών) φαίνονται εκτός τόπου. Μόνο οι δύο ερωτευμένοι φαίνεται να έχουν επίγνωση ότι δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος αντιδικίας για τόσο μικρά πράγματα και, ως εκ τούτου, φαίνεται να είναι οι μόνοι που, ευρισκόμενοι σε αρμονία με το περιβάλλον, αν και τρελά ερωτευμένοι, είναι από τα λίγα λογικά άτομα στο χωριό.

Η ταινία γυρίστηκε μόλις δεκατρία χρόνια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, οπότε υποθέτω ότι μέρος της βίας του πολέμου, ήταν ακόμη παρούσα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Η σύγκρουση μεταξύ των μουσικών είναι κάτι πολύ μικρό σε σύγκριση με ένα πόλεμο, έστω και σε μια μίνι κλίμακα, αλλά οι μικρές συγκρούσεις μπορεί να αναζωπυρώσουν μεγαλύτερες. Εννοώ έλα τώρα! Ένα μικρό χωριό χωρισμένο στα δύο; Αναλογικά, αυτό είναι τόσο τρελό όσο όλος ο κόσμος να χωρίζεται στη μέση (Εντελώς τυχαία αυτό γινόταν την εποχή, κατά την οποία γυρίστηκε η ταινία). Νομίζω ότι το τοπίο λειτουργεί ως υπενθύμιση του τι έχει σημασία πραγματικά. Ομορφιά. Αυτός είναι άλλωστε ο μόνος κόσμος που ζούνε οι άνθρώποι. Απολάυστε το (ν).

http://www.imdb.com/title/tt0051600/