Ατενίζοντας την άκρη του κόσμου – Εξόρμηση στη Σίντρα και τις ακτές του Ωκεανού

…μέσα μου, ακόμα κουβαλούσα ενοχές, που δεν επισκέφθηκα εκείνη την παραλία, ενώ τα χέρια μου βάραινε ένα ανόητο εργαλείο προσηλυτισμού σε μια χριστιανική αίρεση. Απο αυτό το δεύτερο βάρος απαλάχθηκα με τη βοήθεια ενός κάδου απορριμάτων στο Κασκάις, αλλά το βάρος της ενοχής για την παραλία το κουβαλάω ακόμα.

 Παρόλο που δεν είχαμε πετύχει ακόμα το στόχο μας να ζήσουμε στους ρυθμούς της Λισαβόνας με τον πληρέστερο δυνατό τρόπο, είχαμε αποφασίσει, ότι την επόμενη μέρα θα επισκεφθούμε τη Σίντρα και το Cabo da Roca και ίσως και να κολυμπήσουμε στον ωκεανό. Είναι περιττό να επισημάνω, ότι αυτό ήταν ένα αρκετά απαιτητικό πρόγραμμα και έπρεπε να γίνουν θυσίες, αν και δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε ελαφρά τη καρδία τι ακριβώς θα έμενε εκτός προγράμματος, οπότε όλα έπρεπε να αποφασιστούν επιτόπου. Πρέπει να πω, ότι ξεκινήσαμε και την ημέρα μας με υπερβολική χαλαρότητα, δεδομένου του κόπου που έπρεπε να κάνουμε για να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της ημέρας. Έτσι, επισκεφθήκαμε ένα μικρό φούρνο, που παρατηρήσαμε, ότι είχε πολλούς ντόπιους ως πελάτες και παραγγείλαμε το συνηθισμένο μας φρέντο, μερικά σάντουιτς και  pasteis de nata.IMG_7264.JPG

Πρέπει επίσης να επισημάνω ότι η πορτογαλική έκφραση για πρωινό (cafe da manha) απεικονίζει με τον πιο τέλειο τρόπο την αντίληψή μου για το πρωινό. Πρωινός καφές. Λιτά, απλά και απέριττα. Τίποτα άλλο. Ως εκ τούτου, αφού απολαύσαμε ένα νόστιμο πρωινό, διανύσαμε την μικρή διαδρομή ως το κοντινό μετρό, για να φτάσουμε στο σιδηροδρομικό σταθμό Rossio, όπου θα κάναμε μια διαδρομή 45 λεπτά με το τρένο ως τη Sintra. Έπρεπε να ληφθούν κάποιες δύσκολες αποφάσεις στο τρένο, αλλά τελικά καταφέραμε να περιορίσουμε την επιλογή των αξιοθέατων, που θα βλέπαμε και αποφασίστηκε ότι στη Σίντρα θα επισκεπτόμασταν είτε το παλάτι της Pena είτε την Quinta da Regaleira.

IMG_7281.JPG

Υπάρχουν πολλές τοποθεσίες που πρέπει να επισκεφθεί κανείς κοντά σε αυτή την πόλη, αλλά όταν δεν υπάρχει ο ανάλογος χρόνος, πρέπει να λάβετε δύσκολες αποφάσεις και μάλιστα γρήγορα. Το ανάκτορο Pena είναι ίσως το πιο γνωστό μέρος της περιοχής, αλλά επιλέξαμε να επισκεφτούμε την Quinta da Regaleira, αφού μας προσέλκυσε η μυστηριώδης φύση του τοπίου, καθώς ο άνθρωπος που συνέλαβε την ιδέα για αυτή την αρχιτεκτονική απόλαυση, ο  εκατομμυριούχος Carvalho Monteiro προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μέρος που να αντανακλά το ενδιαφέρον του για την αλχημεία και το απόκρυφο. Ο άνθρωπος που θα αναλάμβανε το καθήκον να εκπληρώσει αυτόν τον άθλο στις αρχές του 2ου αιώνα, ήταν ο Ιταλός αρχιτέκτονας Luigi Manini, ο οποίος σχεδίασε πολλά κτίρια στην Πορτογαλία εκείνη την εποχή. Για να φτάσουμε εκεί περπατήσαμε μέσα στην πόλη συναντώντας αρκετά δείγματα της τέχνης του δρόμου κατά μήκος της πορείας μας και ακόμη περισσότερους πωλητές που απλώναν τα εμπορεύματά τους στο πεζοδρόμιο. Έτσι, επωφεληθήκαμε από αυτή την ευκαιρία για κάποια ψώνια πριν φτάσουμε στον προορισμό μας.

IMG_7272.JPG

Τα κτίρια βρίσκονται σπαρμένα σε μια μεγάλη έκταση, καθώς το μέρος στην πραγματικότητα αποτελεί ένα τεράστιο πάρκο σε μια λοφοπλαγιά. Το τριώροφο ψηλό παλάτι είναι το κεντρικό κτίριο και είναι χτισμένο σε γοτθικό στιλ. Υπάρχει επίσης ένα παρεκκλήσι, αλλά το πιο παράξενο θέαμα είναι το ίδιο το πάρκο. Περπατώντας τριγύρω, θα συναντήσετε συμβολικά αγάλματα, κρήνες, πηγάδια μύησης, σήραγγες, σπηλιές και λίγες λίμνες. Ο τόπος αντανακλά μια αλλόκοτη ομορφιά, η οποία πήρε κατά καιρούς σπάνια σχήματα και θα ήταν σίγουρα ένα πολύ περίεργο μέρος για να περπατήσει κανείς μετά το σκοτάδι. Μου θυμίζε κάποιες ταινίες του Dario Argento.

IMG_7288.JPG

IMG_7280.JPG

Υποθέτω ότι το πηγάδι της μύησης είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της περιοχής. Ένα σιντριβάνι βρίσκεται μπροστά από την είσοδο σαν να προσπαθεί αδέξια να την κρύψει, ενώ μια μικρή σήραγγα χαμηλού εως καθόλου, φωτισμού οδηγεί τον επισκέπτη στο πηγάδι, το οποίο φωτίζεται καλύτερα, αφού το φως της ημέρας μπαίνει μέσα από ένα άνοιγμα στην κορυφή. Το υπόλοιπο πάρκο κρύβει διάφορους συμβολισμούς που σχετίζονται με τον αποκρυφισμό (εμείς πάντως ρίξαμε λίγο νερό από την πηγή της αφθονίας στο σώμα μας για να διώξουμε μακριά το φάντασμα της αφόρητης θερινής ζέστης και το φάντασμα της πενίας – το ένα έφυγε, ακόμα περιμένουμε να την κάνει και το άλλο) και θα μπορούσε πραγματικά να είναι ένα πολύ πιο συναρπαστικό μέρος για να επισκεφθεί κάποιος που ενθουσιάζεται με αυτά τα πράγματα. Με έκανε να σκεφτώ ότι ολόκληρο το πάρκο είναι ένας χάρτης του μυαλού του Carvalho Monteiro: Ένας τόπος γοητείας, αλλά και ανησυχίας και της έγνοιας να απλώσει τα χέρια του στα μυστήρια της ύπαρξης.

IMG_7291.JPG

IMG_7326.JPG

IMG_7332.JPG

Είχαμε περάσει αρκετό χρόνο στη Σίντρα και είχε φτάσει η ώρα να περάσουμε στην ακτή. Γνωρίζαμε, ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό για να πάρουμε το λεωφορείο για Cabo da Roca, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να περπατήσουμε λίγο ακόμη. Μετά από μια μεγάλη βόλτα και ένα σύντομο διάλειμμα εν αναμονή της επιβίβασης στο λεωφορείο, ακολουθήσαμε την όμορφη αλλά αρκετά κουραστική διαδρομή προς τον προορισμό μας. Τον τόπο, όπου ο κόσμος τελειώνει. Τουλάχιστον αυτή ήταν η γενική πεποίθηση μέχρι τον 14ο αιώνα και το τοπίο έπαιξε το δικό του ρόλο στο θέμα αυτό.

IMG_7365.JPG

Προσωπικά περίμενα, ότι ο τόπος θα είναι πιο απόκοσμος, αλλά τα τεράστια πλήθη των επισκεπτών διέγραψαν στιγμιαία αυτή τη κρυφή ελπίδα στο μυαλό μου. Υποθέτω βέβαια, ότι με την παρουσία μας και μόνο συνεισφέραμε και εμείς στην κατάρρευση παρόμοιων προσδοκιών και άλλων κακόμοιρων επισκεπτών. Παρ ‘όλα αυτά, το πλήθος σβήστηκε σταδιακά από το μυαλό μας, καθώς ο άνεμος και τα κύματα κατέλαβαν τις ψυχές μας αναζωογονώντας την κυριαρχία της φύσης πάνω στον άνθρωπο. Στεκόμαστε στο δυτικότερο μέρος της Ευρώπης που έχει θέα στον Ατλαντικό ωκεανό πάνω από ένα ψηλό βράχο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο ανάμεσα σε εμάς και στα εδάφη δυτικά εκείνου του τόπου, εκτός από τα τεράστια κύματα τα οποία πολιορκούσαν ορμητικά το βράχο, εκεί όπου ο ουρανός φαινόταν να παρατείνει τη θάλασσα στο άπειρο. Αυτό ήταν όντως  ο τόπος όπου τελειώνει η γη και αρχίζει η θάλασσα, όπως δηλώνει η επιγραφή στο μνημείο της περιοχής. Ο τόπος ανέδυε τη μοναδική του ατμόσφαιρα, καθώς δεν υπήρχαν πολλά καταστήματα κοντά, μόνο ένας φάρος, ένα καφέ και ένα μικρό κατάστημα δώρων. Συνεπαρμένος από το δραματικό τοπίο, πρότεινα στην Κατερίνα να επισκεφθούμε την κοντινή Praia da Ursa (παραλία της αρκούδας), αλλά η αρκούδα αγαπημένη μου, φοβήθηκε ότι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να χάσουμε το τελευταίο λεωφορείο προς το Cascais και να παραμείνουμε ολονυχτίς αποκομμένοι στο τέλος του κόσμου. Εγώ δεν θα ‘χα πρόβλημα, αλλά δεν ήταν σοφά.

IMG_7382.JPG

Η απογοήτευσή μου μετατράπηκε προσωρινά σε χαρά, καθώς παρατήρησα ένα στάντ με βιβλία, με τέσσερα μεγάλα γράμματα τοποθετημένα πάνω του. F – R – E – E. ΔΩΡΕΑΝ! Τα βιβλία είναι για μένα ότι είναι το τυρί για τα ποντίκια (τώρα που το σκέφτομαι, τα ποντίκια τρώνε επίσης και βιβλία) γι ‘αυτό πλησίασα άρπαξα ένα, συνειδητοποίησα ότι ήταν θρησκευτικού περιεχομένου, το άφησα, ανυπόμονος να πιάσω κάτι άλλο και στη συνέχεια απογοητευμένος παρατήρησα ότι κάθε βιβλίο ήταν η ίδια έκδοση του ίδιου αντιτύπου των μαρτύρων του Ιεχωβά δημοσιευμένο σε διάφορες γλώσσες. Τότε παρατήρησα τον περίεργο τύπο, που κάθονταν δίπλα από το σταντ, κοιτάζοντας με χαρούμενος, βλέποντας ίσως το μόνο άτομο στη γη που έβαλε πρόθυμα τα χέρια του σε ένα εγχειρίδιο προσηλυτισμού για να το διαβάσει. Ήταν πολύ αργά για να τρέξω και πρέπει να πω, ότι με ενόχλησε πολύ ότι έδειξα ενδιαφέρον έστω και κατά λάθος για αυτά τα βιβλία. Δεν θα ακούγονταν πολύ καλό:

«Συγνώμη ρε μπζηλέ! Σκέφτηκα ότι είχατε τίποτα ενδιαφέρον εδώ»

IMG_7385.JPG

Μετά από λίγο φύγαμε, καθώς έφτασε το λεωφορείο για το Κασκάις, ενώ μέσα μου, ακόμα κουβαλούσα ενοχές, που δεν επισκέφθηκα εκείνη την παραλία, ενώ τα χέρια μου βάραινε ένα ανόητο εργαλείο προσηλυτισμού σε μια χριστιανική αίρεση. Απο αυτό το δεύτερο βάρος απαλάχθηκα με τη βοήθεια ενός κάδου απορριμάτων στο Κασκάις, αλλά το βάρος της ενοχής για την παραλία το κουβαλάω ακόμα.

IMG_7430.JPG

Φτάνοντας στο Cascais αποφασίσαμε να περπατήσουμε στην πόλη για λίγο. Υπάρχει ένα καλοφτιαγμένο μονοπάτι που οδηγεί στην Boca do inferno, αλλά δεν θα περπατούσαμε τόσο μακριά καθώς η Κατερίνα ήταν κουρασμένη, γι ‘αυτό κάναμε έναν σύντομο περίπατο γύρω από την πόλη, η οποία είναι αρκετά όμορφη με μια μεγάλη παραλία, η οποία φαινόταν ωραία αλλά όχι τόσο οικεία στην δική μου αντίληψη για το πώς είναι μια υπέροχη παραλία, δεδομένου ότι ήταν γεμάτη κόσμο. Το μονοπάτι που οδηγούσε έξω από την πόλη ήταν πολύ ελκυστικό, καθώς ακολουθεί την ακτή και δίνει τη δυνατότητα να δείς την απεραντοσύνη του Ατλαντικού. Βρήκαμε ακόμη μια άλλη παραλία, αρκετά καλύτερη που έμοιαζε σαν ένα ποτάμι καθώς η θάλασσα φαινόταν να εισέρχεται από ένα στενό πέρασμα στην ξηρά, αλλά ο χρόνος για περιπάτους έπρεπε να τελειώσει. Ήταν μια πολύ κουραστική μέρα και ήταν καιρός να φάμε και να πιούμε ένα ποτό ή δύο.

IMG_7427.JPG

Καθώς το τρένο προς τη Λισαβόνα μας πήγε μέχρι το Cais do Sodre, δεν κάναμε τον κόπο να ψάξουμε για άλλες επιλογές. Οι καντίνες είχαν φαγητό, είμασταν πεινασμένοι και φαινόταν νόστιμο. Δεν είμαστε ποτέ βιαστικοί όταν πρόκειται για φαγητό, όμως, αφού εντοπίσαμε μια καντίνα που πρόσφερε κάποιο είδος κροκέτας με μπακαλιάρο, πήραμε μερικά ως ορεκτικό και ήταν μια πολύ νόστιμη επιλογή. Το κυρίως γεύμα το απολαύσαμε σε μια άλλη καντίνα, που ειδικεύεται στα σάντουιτς και έπειτα είπαμε να πιούμε τίποτα, καθώς ξαναεπισκεφτήκαμε το κιόσκι, όπου απολαύσαμε τα ποτά μας το προηγούμενο βράδυ, για να απολαύσουμε μερικά κοκτέιλ, μουσική και μια θαυμάσια πορτογαλική βραδιά.IMG_7449.JPG

IMG_7217.JPG

 

 

IMG_7233.JPG

IMG_7251.JPG

IMG_7315.JPG

IMG_7318.JPG

IMG_7410.JPG

IMG_7357.JPG

IMG_7422.JPG

IMG_7423.JPG

IMG_7443.JPG

Πρώτες εντυπώσεις από την Λισσαβώνα

IMG_7043.JPG

Το ενυδρείο της Λισαβώνας αποδείχτηκε ιδανικός τόπος για να ξεκινήσουμε την εξερεύνηση της πόλης, αλλά ήμασταν επίσης ανυπόμονοι να επισκεπτούμε και τα πιο χαρακτηριστικά της αξιοθέατα. Ως εκ τούτου, μετά από ένα μικρό διάλειμμα για να τσιμπήσουμε κάτι και για να δροσιστούμε, φτάσαμε ξανά στο σταθμό του μετρό και βρεθήκαμε στο Rossio, μία από τις κεντρικές πλατείες της πόλης, η οποία διαθέτει πολύ κομψό πεζοδρόμιο, χαρακτηριστικό της πορτογαλικής τέχνης, που μοιάζει με κύματα του ωκεανού, ό,τι ακριβώς θα περίμενε δηλαδή κανείς από ένα έθνος με τόσο πλούσια ναυτική ιστορία.

Αν θέλετε να τσεκάρετε τί σχεδιάζαμε αρχικά για την επίσκεψή μας στη Λισσαβώνα και πως τελικά κατέληξε αυτή, μπορείτε να δείτε το αρχικό μας πρόγραμμα εδώ.

IMG_20170818_170640.jpg

Τριγυρνώντας κοντά στην πλατεία για λίγο, πέσαμε πάνω στον  Φανταστικό κόσμο της Πορτογαλικής σαρδέλας, ένα κατάστημα που είναι αυστηρά αφοσιωμένο στην εξύμνηση της υπέροχης πορτογαλικής σαρδέλας, όπως φαίνεται και από το όνομα. Το μαγαζί ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικό, καθώς εξομοιώνει την ατμόσφαιρα ενός τσίρκου, ενώ το μοναδικό του προϊόν είναι – το μαντέψατε – κονσέρβες σαρδέλας. Τοποθετούνται σε κουτιά με ημερομηνίες που κυμαίνονται από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα και κάθε χρόνος έχει τον δικό του χρωματικό τόνο, πράγμα που δημιουργεί μια φαντασμαγορία χρώματος συμβάλλοντας στο τελικό αποτέλεσμα μαζί με το soundtrack, που ακούγεται και έχει συντεθεί αποκλειστικά για το μαγαζί. Ωστόσο η τιμή της σαρδέλας είναι λίγο αλμυρή…

IMG_7052.JPG

Αργότερα περάσαμε από τον ανελκυστήρα Santa Justa, τον μοναδικό, που παραμένει στους δρόμους της πόλης. Δεδομένου ότι η Λισαβόνα είναι χτισμένη σε σχετικά ψηλούς λόφους, η πορεία από τους χαμηλότερους δρόμους της πόλης προς τα υψηλότερα επίπεδα ήταν μια κάπως κουραστική διαδικασία. Έτσι, στις αρχές του 20ου αιώνα κατασκευάστηκε αυτός ο ανελκυστήρας, ως μέρος ενός σχεδίου που θα μετρίαζε το πρόβλημα, το οποίο σχέδιο περιλάμβανε επίσης κάποιους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους, όπως τους ανελκυστήρες da Gloria και da Bica. Η κορυφή του επιτρέπει να θαυμάσετε την υπέροχη θέα των χαμηλότερων επιπέδων της πόλης και θα σας φέρει στην πίσω πλευρά του μοναστηριού των Καρμελιτών. 

IMG_7212.JPG

IMG_7080.JPG

Επιλέξαμε να περπατήσουμε λίγο ακόμα στην πόλη και η βόλτα μας συνεχίστηκε μέχρι να φτάσουμε στο βιβλιοπωλείο Bertrand, το οποίο είναι το παλαιότερο στον κόσμο, που εξακολουθεί να είναι ενεργό. Εφόσον τους τελευταίους μήνες έκανα κάποια μικρή πρόοδο στα Πορτογαλικά, ήμουν σε θέση να κατανοήσω τους τίτλους των βιβλίων και τις περιλήψεις και κατά συνέπεια περάσαμε λίγο χρόνο ψάχνοντας για βιβλία. Τελικά, απέκτησα ένα αντίγραφο των Λουσιάδων, αλλά δεν είχε τελειώσει ακόμα το καθήκον της απόδοσης φόρου τιμής στην πορτογαλική λογοτεχνία. Λίγα βήματα μακριά από το βιβλιοπωλείο Bertrand βρίσκεται ένα πολύ ιδιαίτερο καφέ. Ονομάζεται A Brasileira, στέκεται εκεί από τον 19ο αιώνα και αποτελούσε τόπο συνάντησης πολλών Πορτογάλων διανοουμένων, συμπεριλαμβανομένου του Fernando Pessoa, του οποίου το άγαλμα κάθεται υπομονετικά στο συνηθισμένο τραπέζι του συγγραφέα, καλώντας τους τουρίστες να καθίσουν και να τραβήξουν μια φωτογραφία με αυτόν. Έτσι καθήσαμε να πιούμε έναν καφέ και βγάλαμε με τη σειρά μας την καθιερωμένη φώτο πριν συνεχίσουμε την ανάβασή μας ακόμη ψηλότερα στους λόφους της πόλης.

IMG_7059.JPG

Αφού θαυμάσαμε την θέα του Τάγου, όπως διακρινόταν μέσα από τα στενά δρομάκια που κατέβαιναν μέχρι την όχθη του, φτάσαμε τελικά στην είσοδο των μεγαλοπρεπών ερειπίων του μοναστηριού. Ο τόπος χτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα και αν απλά παρατηρήσεις τις διαστάσεις του μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι υπήρξε ένα σημαντικό θρησκευτικό κτίριο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1755, υπέστη σοβαρές ζημιές και τώρα στεγάζει ένα μουσείο. Η καταστροφή δημιούργησε ένα κύμα διαμάχης σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι άνθρωποι θα αναρωτιόνταν πώς ο Θεός θα επέτρεπε ένα έθνος, τόσο αφοσιωμένο στον Χριστιανισμό να υποφέρει από μια τέτοια τραγωδία...

IMG_7209.JPG

Περπατώντας γύρω από τον ερειπωμένο ναό, γίνεται φανερό ότι αυτή η σκέψη θα είχε διασχίσει το μυαλό οποιουδήποτε πιστού. Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον μουσείο στον χώρο, όπου στεγάζονται αντικείμενα προερχόμενα από διαφορετικές περιόδους της πορτογαλικής ιστορίας, μεταξύ των οποίων κάποια Βησιγοτθικής προέλευσης και μερικές βασιλικές ταφές, αλλά το πιο εκπληκτικό έκθεμα ήταν αναμφίβολα οι δύο μούμιες των Ίνκας. Με εξέπληξε να τις δω στη Λισαβόνα, δεδομένου ότι το Περού αποικίστηκε από την Ισπανία, αλλά εδώ μπροστά μου κάθονταν ήρεμα και οι δυό τους, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που καρτερούν ειρηνικά, καθώς περνούν οι αιώνες και τα έκπληκτα βλέμματα των τουριστών, σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι τόσο μακριά από το σπίτι τους στην άλλη άκρη του κόσμου. 

IMG_7138.JPG

Φεύγοντας από το μοναστήρι αράξαμε για λίγο γύρω από τη μικρή πλατεία που υπήρχε μπροστά του και απολαύσαμε μια μπύρα και δυο pasteis de nata από μια καντίνα. Ήταν καιρός να φάμε κάτι και έτσι, βγήκαμε από το μοναστήρι για να επιστρέψουμε κοντά στην πλατεία του Rossio, όπου βρήκαμε ένα βιβλιοπωλείο, το οποίο φυσικά έπρεπε να επισκεφτώ. Πέντε λεπτά και μερικά βιβλία αργότερα, ήμασταν πίσω στους δρόμους αναζητώντας ένα μέρος για φαγητό. Δεδομένου ότι δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε τι να φάμε, σπαταλήσαμε λίγο χρόνο τριγυρνώντας από τον ένα δρόμο στον άλλο, αλλά τελικά βρήκαμε ένα μέρος όπου απολαύσαμε ένα αξιοπρεπές γεύμα, θέτοντας ένα τέλος στην περιπλάνηση ανάμεσα σε αξιοθέατα για αυτή τη μέρα και προετοιμαζόμενοι για διασκέδαση σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. 

IMG_7189.JPG

Αντί να μένουμε κοντά στο Rossio, επιλέξαμε να επιστρέψουμε στο Cais do Sodre, καθώς η Κατερίνα είχε δει κάποια κιόσκια κατά την άφιξή μας την προηγούμενη νύχτα. Αποδείχθηκε μια εξαιρετική επιλογή, αν και η περιοχή ήταν λίγο τουριστική, καθώς αυτό το κομμάτι της πόλης έχει γίνει πλέον μια μοντέρνα γειτονιά, όπου μπορείς να βρείς πολλά εστιατόρια και νυχτερινά κέντρα. Περνούσαμε απο τις καντίνες δίπλα στο ποτάμι, όπου βγάλαμε κάποιες φωτογραφίες του αγάλματος του Χριστού του βασιλιά, που βρισκόταν στην απέναντι όχθη του Τάγου, καθώς και τη μεγαλοπρεπή γέφυρα της 25ης Απριλίου που βρισκόταν κάτω από τα πόδια του. Αφού ζυγίσαμε τις επιλογές μας για λίγο, εντοπίσαμε ένα μικρό μέρος όπου σερβίρονται κοκτέιλ, ενώ κάποιοι μουσικοί του δρόμου ενεργούσαν σαν de facto μέρος του καλλιτεχνικού προγράμματος του μαγαζιού. Ήταν ένας πολύ καλός τρόπος για να διασκεδάσουμε μετά από μια κουραστική μέρα, που ξεκίνησε με μια μακρά σε διάρκεια επίσκεψη στο ενυδρείο και μια εξίσου χρονοβόρα βόλτα ανάμεσα στα ιστορικά αξιοθέατα της πόλης. Την επόμενη μέρα θα φεύγαμε για λίγο από τη Λισσαβώνα για να επισκεφτούμε τη Σίντρα και τον Ωκεανό, αλλά αν και αυτό θα ήταν ένα αρκετά κουραστικό πρόγραμμα για να το αντιμετωπίσουμε, δεν αισθανόμασταν την ανάγκη να ξεκουραστούμε. IMG_20170818_170733.jpg

IMG_20170818_170812.jpg

IMG_7048.JPG

 

IMG_7144.JPG

IMG_7054.JPG

IMG_7069.JPG

IMG_7168.JPG

IMG_7181.JPG

IMG_7192.JPG

Πρώτη γεύση από Πορτογαλία – Τί ψάρια πιάνει η Λισσαβώνα;

IMG_7023.JPG

Η Πορτογαλία ήταν η χώρα, που προσωπικά ήμουν πιο ανυπόμονος να επισκεφθώ κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού και η Λισσαβώνα αποδείχτηκε ένας σπουδαίος ταξιδιωτικός προορισμός, παρόλο που κατά κάποιον τρόπο η χώρα φαινόταν παρόμοια με την Ελλάδα, με αποτέλεσμα κατά διαστήματα να νοιώθαμε σαν να μην είχαμε φύγει από εκεί. Το κλίμα ήταν συγκρίσιμο με αυτό της Πρέβεζας (Υπερβολική υγρασία και ζέστη κατά τη διάρκεια των ημερών που μείναμε στην Λισσαβώνα), οι άνθρωποι διασκέδαζαν ή απλά άραζαν με φίλους μέχρι αργά το βράδυ, ενώ ακόμη και η σαρδέλα είχε την τιμητική της (αν και στη Λισαβώνα το πάνε ένα βήμα πιο πέρα, καθώς εμείς δεν διαθέτουμε καταστήματα που ασχολούνται αποκλειστικά με σαρδέλες σε κονσέρβα, αν και διοργανώνουμε τη σχετική διήμερη φιέστα κάθε χρόνο για αυτό το νόστιμο ψάρι).

IMG_6952.JPG

Καθώς φτάσαμε στην πόλη κάπως αργά τη νύχτα, πήγαμε απλά μέχρι το μετρό και φτάσαμε στο Cais do Sodre, όπου βρισκόταν το σπίτι μας για το Σαββατοκύριακο και το οποίο αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογή. Είχαμε κάποιες δυσκολίες να βρούμε τον ξενώνα μας, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά και προσπαθήσαμε να ξεκουραστούμε, ώστε να ξεκινήσουμε το πρωί  με όρεξη αυτό το σκέλος της διαδρομής μας, αφού η πρώτη μας επίσκεψη αύριο θα ήταν στο ενυδρείο της Λισσαβώνας.

IMG_6894.JPG

IMG_6990.JPG

IMG_6959.JPG

Επωφελούμενοι από το μετρό, φτάσαμε στο πανέμορφο πάρκο, όπου βρισκόταν ο προορισμός μας και αρχικά ξαφνιαστήκαμε μάλλον δυσάρεστα, βρίσκοντας ένα τεράστιο πλήθος να στέκεται στην ουρά για να προμηθευτεί εισιτήρια. Οικογένειες με ανήσυχα πιτσιρίκια, ανυπόμονοι τουρίστες, οχλαγωγία και θόρυβος, εικόνες πραγματικά βγαλμένες από την κόλαση του Δάντη… Ευτυχώς, είχαμε κλείσει τα δικά μας εισιτήρια online, γι’αυτό παρακάμψαμε όλη αυτή την πλέμπα ουρά, που συγκεντρώνονταν στην είσοδο και εμείς ορμήσαμε ανυπόμονα μέσα, περίεργοι για το τι θα αντικρύζαμε.

IMG_6885.JPG

IMG_6890.JPG

Διασχίσαμε έναν υπερυψωμένο διάδρομο, ακούγοντας διάφορους ήχους της θάλασσας, όπως φάλαινες και γλάρους μεταξύ εκείνων που μπορούσαμε να διακρίνουμε, αλλά και κάποιους άλλους, άγνωστης προέλευση για εμάς, προτού προχωρήσουμε στην κύρια δεξαμενή, απλά για να νοιώσουμε μια προσωρινή απογοήτευση από τον όγκο του πλήθους που την περίβαλλε. Αυτή βέβαια η εικόνα δεν έπρεπε να μας εκπλήξει, καθώς το μεγάλο πλήθος που περίμενε να πάρει ένα εισιτήριο μπροστά από την είσοδο, ήταν προάγγελος για το τι θα ακολουθούσε μέσα. Φυσικά, μετά από λίγο καταφέραμε να καταλάβουμε, με ποιόν τρόπο θα έπρεπε να κινηθούμε μέσα στον χώρο (σ.σ. λίγο σπρώξιμο χρειάζεται και όχι, δεν γνωρίζω τίποτα για τα πτώματα, που επιπλέουν μέσα στη δεξαμενή με τους καρχαρίες) και πραγματικά να περάσαμε πολύ καλά, μαθαίνοντας πραγματάκια για τους ωκεανούς και τη θαλάσσια ζωή.

IMG_6912.JPG

Η κύρια δεξαμενή προσέφερε την ευκαιρία να δούμε τα εκθέματα του ενυδρείου από διάφορες οπτικές γωνίες και απολαύσαμε τις γαλήνιες κινήσεις των καρχαριών, των σαλαχιών και των άλλων εκθεμάτων, προτού στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μικρότερα ενδιαιτήματα, που βρισκόταν περιμετρικά του κεντρικού. Φάγαμε κόλλημα με τους πιγκουίνους, που φαινόταν να στέκονται τελείως ακανόνιστοι, σαν να ήταν βαλσαμωμένοι ή κάτι τέτοιο, όμως η κομψότητα και η ταχύτητά τους μόλις έπεφταν στη δεξαμενή με το παγωμένο νερό μας άφηνε άφωνους, καθώς κινούνταν με απίστευτη ταχύτητα και τα μάτια μας θα μπορούσαν δύσκολα να ακολουθήσουν την κίνηση τους.

IMG_6911.JPG

Κάθε πιγκουινάκι είχε το όνομά του, το οποίο αναγραφόταν σε αυτόν τον πίνακα, πράγμα που βρήκαμε πολύ χαριτωμένο, αν και αδυνατώ να σκεφτώ κάποιον λόγο για τον οποίο κάποιος θα βάφτιζε έναν πιγκουίνο Όλιβερ Τουίστ.

Συνεχίσαμε την βόλτα μας θαυμάζοντας τα σαλάχια, που φαινόταν να επιπλέουν σαν να αποτελούσαν τμήμα ενός αλλόκοτου ονείρου. Δηλαδή, αν και αυτά απλώς αιωρούνταν γαλήνια μέσα στη δεξαμενή τους, εξέπεμπαν την αίσθηση ότι κάτι θα συνέβαινε από λεπτό σε λεπτό, δίνοντας την εντύπωση ότι είναι κάτι σαν φύλακες μιας απόκρυφης γνώσης, που θα αποκαλύπτονταν σύντομα και κάτι περίεργο θα συνέβαινε, καθώς αυτά απλά θα συνέχιζαν να επιδεικνύουν τον υπέροχο αλλά και κάπως ανατριχιαστικό τους χορό.

IMG_6965.JPG

Οι ενυδρίδες είχαν πιο παιχνιδιάρικο χαρακτήρα και γρήγορα έστρεψαν όλα τα βλέμματα επάνω τους, ενώ ο τροπικός βιότοπος μας πρόσφερε την ευκαιρία να δούμε ένα μικρής κλίμακας μοντέλο του τροπικού δάσους. Πρέπει να πω ότι περίμενα ότι το μέρος θα ήταν σαν κάποιου είδους υδρόβιος ζωολογικός κήπος, αλλά μας εξέπληξε ευχάριστα, καθώς ήταν πολύ περισσότερο από αυτό, αφού έγινε φανερό ότι το ενυδρείο έχει δομηθεί με στόχο να ενημερώσει τους επισκέπτες του για τα θαλάσσια οικοσυστήματα του πλανήτη και παίρνει αρκετά σοβαρά αυτή την αποστολή, ενώ ταυτόχρονα παρέχει διασκέδαση σε όλες τις ηλικίες (Προσφέρουν ακόμη και την ευκαιρία να περάσεις τη νύχτα δίπλα στην κύρια δεξαμενή, ή όπως το ονομάζουν να πέσεις για ύπνο με τους καρχαρίες).

IMG_6987.JPG

Γύρω από την κύρια δεξαμενή, μικρότερες παρουσιάζουν τη βιοποικιλότητα του Βόρειου Ατλαντικού, της Ανταρκτικής, του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού. Μας άρεσαν οι υπερβολικά μεγάλοι κάβουρες της Ανταρκτικής, καθώς και το τεράστιο φεγγαρόψαρο, αλλά και οι αχινοί και αστερίες, προτού επιστρέψουμε ξανά στους καρχαρίες και τα σαλάχια. Ένα τεράστιο χταπόδι ασκούσε τις δικές του χορευτικές κινήσεις, λίγο πριν φύγουμε απόλυτα ικανοποιημένοι που είχαμε την ευκαιρία να αποκτήσουμε τέτοια πολύτιμη γνώση κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης. Περάσαμε επίσης λίγο χρόνο στον χώρο, που υπήρχε για τα παιδιά, ο οποίος ήταν απλώς φοβερός, παρέχοντας στα πιτσιρίκια την ευκαιρία να γνωρίσουν τον ωκεανό και την τροφική αλυσίδα μέσω του παιχνιδιού. Θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε και την προσωρινή έκθεση του ενυδρείου, η οποία φαινόταν μάλλον ενδιαφέρουσα, αλλά αισθανόμασταν αρκετά κουρασμένοι (υπήρχε πάντως η δυνατότητα με το εισιτήριο, που είχαμε, να επισκεφθούμε το μέρος, όσες φορές θέλαμε μέσα στη μέρα), ενώ έπρεπε να προλάβουμε να δούμε περισσότερα από το κέντρο της Λισαβόνας πριν μας τελειώσει ο χρόνος, που διαθέταμε, άσε που τόσα ψάρια μας άνοιξαν και την όρεξη. Ως εκ τούτου, κάναμε μια μικρή στάση στο κατάστημα των δώρων και φύγαμε από το ενυδρείο, κάνοντας μια σύντομη στάση για σνακ και αναψυκτικά, πριν συνεχίσουμε τη διαδρομή μας στα κύρια αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Πορτογαλίας…

IMG_6874.JPG

Το ενυδρείο αποτελεί τμήμα ενός πανέμορφου πάρκου, το οποίο φαινόταν ότι αν διαθέταμε χρόνο θα ήταν καλή προσθήκη στο πρόγραμμά μας,  αλλά τρεις μέρες θα μέναμε μόνο, γιατί ως γνωστόν ο μουσαφίρης και το ψάρι την τρίτη μέρα βρωμάνε…

IMG_6879.JPG

IMG_6880.JPG

Η επιστήμη ζει στον δρόμο

IMG_6929.JPG

IMG_6927.JPG

IMG_7004.JPG

IMG_7035.JPG

IMG_6979.JPG

Το σήμα του ΠΑΣ Πρέβεζα…

IMG_6927.JPG

IMG_6975